
نرمی شن ها موهایم را پر کرده اند و به رنگ شن ها در آمده و به طبیعی ترین حالت ممکن آبی شده است.این دفعه باید همه چیز متفاوت باشد.
پاهایم سمت ساحل و سرم سمت حرکت آب است.گاهی موهایم همبازی ماهی ها میشود از بس که آب وارد به محوطه ی سرم ورود پیدا میکند.
گاه به گاهی بادی میوزد،بدنم میلرزد اما سرد نیست.مثل پروانه ای میشوم که میخواهم از پیله خود خارج شوم
مثل پرنده ای میشوم که میخواهم برای اولین بار تمام آموزش های بال زدن را تبدیل به اولین پرواز خود کنم.
مثل سکه میشوم که آرزو دارد یک نفر آن را در هوا بچرخاند و روحِ در سکه،لذت ببرد از چرخش....
خیال ها حواسم را میدزدند و آب کمی از صورتم را پر کرده است.آب به سمت بالا حرکت میکند و آسمان و روشنی هوا به سمت غروب حرکت میکند
یک زمان هایی آب،تمام صورتم را پوشش میدهد و در گوش هایم صدای آب میپیچد.صدای خفگی از لذت حضور آب در وجودم نفوذ پیدا میکند.
داخل آب دنیا چه شکلی است؟
آبی و آرام؟،کاش ماهی بودم.
آب بیشتری روی صورتم نقش میبندد و احساس لذت و غرق شدن در سلول هایم بیشتر حس میشود...
زمانی که از درون آب به آسمان نگاه میکنم پر از لذت بی امان و بینهایت میشوم،یک نوع خفگی خاص اما لذت بخش.
مانند تماشای تو..