همیشه عاشق اسباب بازی بودم،بعد خرید هر اسباب بازی و بعد هر نِق و نوقِ بچگی خدا میدونه چندبار قول دادم آخرین بارم باشه که اسباب بازی میخوام.یجورایی بیرون رفتنمون شده بود به همراه سلام صلوات بابا مامان که یه وقت جایی نریم که بین راهش فروشگاه اسباب بازی باشه.
بعد هر خرید بازم خدای احد و واحد میدونه که جونم رو وصل اون وسیله کرده بودم.خدا میدونه چه قدر اسباب بازی های جدید صلاحیت اینو داشتن که پیش من بخوابن.
عادت میکنیم.انگار همیشه برای ما مسیر و ابتدای موفقیت واسمون جالب و هیجان انگیزه.اگه سرطان به نظر دکتر و پزشک ها بدترین و به قول کشتی گیرا،چِغِر و بد بدن باشه ولی عادت بدترین آفتیه که میتونه روی سلول های چشم و مغزمون بشینه.
به لیست موسیقی هام نگاه میکنم.با خودم میگم هنوزم میشه که یه آهنگ برای من جدید و تازه مونده باشه؟،عادت میکنیم.
عادت همون مصالح ساختمونیه که روی دیواره ی هر اتفاق ما کشیده میشه بعد چندروز و تبدیل میشه به آرشیو ذهنی.هرچند این مصالح میتونه قدیمی بمونه اما خیلی کم و یا به هیچ عنوان نمیتونیم این مصالح رو خراب کنیم تا اون مسئله ی جذاب قدیم،بازم جدید و جذاب بشه.
به گوشی هوشمند تووی دستم نگاه میکنم،گوشی های قبلیم رو یادم میاد که جوری واسشون یه زمانی ذوق داشتم که انگار معجزه،بیگ بنگ جدید رخ داده.!
عادت همون امتحان سخته هست که هیچ جای کتاب نیومده و نخوندیم.همونی که قراره باعث بشه تووی پیری بهش مبتلای بیشتری پیدا کنیم.چرا همه از به وجود اومدن موی سفید تعجب میکنن و غمگین میشن؟
چون عادت کرده بودیم. شوق شبای زیادی که به صبح توسط ما سنجاق شده بودن یه روزی به واسطه همین عادت میپره.بی رحمانه و قسی القلب کار خودشو میکنه.
شهربازی دنیا انقدر عجیب و غریبه که آدم به خودش که میاد،حال همون مترسکی رو پیدا میکنه که یه روزی تا مدت ها کلاغ ها ازش میترسیدن اما بعد مدتی بهش عادت و به زمین کشاورزی حمله کردن
به خوشی ها عادت میکنیم و عادی میشه.درد ها چرا عادت نمیشه؟
دردها چرا با یه نمک پاش دوباره زنده میشن.ما حتی به نداشتن جواب این سوالات هم عادت میکنیم.یا حتی شاید عادت کردیم و متوجه اون نشدیم
یه نگاهی به اسباب بازی های قبلا خودم میکنم و لذت میبرم از این که اونا قلب ندارن و متوجه این عادت ما نمیشن.
نویسنده:امیرحسین علی نیافرد✍?
