
علی نویدپور یک نام نیست؛ سؤالی است که هنوز پاسخش را پیدا نکرده است.
انسانها گمان میکنند برای زندگی کردن به امید نیاز دارند، اما حقیقت این است که بیشترشان برای فرار از مرگ زندگی میکنند. هر خنده، هر عشق، هر آرزو و هر نقشهای که برای فردا میکشند، زمزمهای لرزان در برابر سکوت ابدی است.
علی نیز از همین جنس است؛ موجودی میان غریزه و آگاهی، میان آنچه میخواهد باشد و آنچه ناگزیر است باشد. او هر روز از کنار قبر نامرئی خود عبور میکند؛ همان قبری که تاریخ تولدش را میداند اما تاریخ مرگش را پنهان کرده است.
شاید انسان چیزی جز تعویق یک پایان نباشد.
و شاید علی کسی است که این را میداند؛ کسی که میفهمد بزرگترین تراژدی مرگ نیست، بلکه زندگیای است که هرگز با چشمان باز زیسته نشود.
در نهایت، او نه یک پاسخ، بلکه یک مواجهه است؛ مواجهه انسان با خودش، پیش از آنکه تاریکی آخرین کلمه را بر زبان آورد.
