
مقدمه:
در مهندسی معدن و پروژههای عمرانی زیرزمینی، همیشه یک اصل نانوشته وجود دارد: «ایمنی، هرگز اتفاقی نیست.» به عنوان کارشناس ایمنی، همیشه معتقدم که پروژههای بزرگ نه فقط با دستگاههای پیشرفته، بلکه با هوشیاری و پایبندی به پروتکلهای ایمنی پیش میروند. تجربهای که اخیراً در پروژه تونل انتقال آب «چشمه لادوره» داشتیم، بار دیگر این حقیقت را به ما یادآوری کرد.
روایت حادثه:
همه چیز طبق روال عادی پیش میرفت. تیم در حال انجام عملیات پاکسازی و آواربرداری (Mucking) از داخل تونل بود. شرایط در محیطهای زیرزمینی به گونهای است که همیشه باید انتظار غیرمنتظرهها را داشت. در حین کار، چشمان تیزبین همکاران و رعایت دقیق اصول پایش، باعث شد چند چاشنی و ماده منفجره (امولایت/Emulite) که در چ چالهها عمل نکرده بودند، شناسایی شوند.
اقدام ایمنی:
در اینجا بود که «فرهنگ ایمنی» خود را نشان داد. به جای سادهانگاری، عملیات فوراً متوقف شد. با هماهنگی کامل تیم و حضور آتشبار (Blaster) متخصص، مراحل ایمنسازی و خنثیسازی با رعایت تمام استانداردهای فنی انجام شد تا با کمترین ریسک ممکن، این ناریههای باقیمانده از محل خارج شوند.
چرا این اتفاق مهم است؟
این عکس فقط نمایی از یک تونل نیست؛ نمایی از «مسئولیتپذیری» است. ما در ایمنی صنعتی (HSE) معتقدیم که شناسایی یک خطر بالقوه (Hazard Identification)، اولین قدم برای پیشگیری از یک حادثه جبرانناپذیر است. اگر آن روز آن دقت لازم صورت نمیگرفت، نفرات بعدی که برای حفاری یا تثبیت دیواره میآمدند، ممکن بود ناخواسته با این مواد منفجره برخورد کنند.
نتیجهگیری:
ایمنی در کارگاههای عمرانی یعنی دیدن چیزهایی که دیگران نمیبینند و جدی گرفتن مواردی که شاید بقیه از کنارش عبور کنند. پروژههای زیرزمینی خشن و بیرحم هستند؛ تنها سپر حفاظتی ما در برابر این سختی، دانش فنی و تعهد به ایمنی است.
به امید روزی که در تمام پروژههای صنعتی کشورمان، «ایمنی» نه یک اجبار اداری، بلکه یک فرهنگ نهادینه شده باشد.
#فرهنگ_ایمنی#ایمنی#کار