از یک بعد از ظهر تابستانی شروع شد. وقتی که بعد از انجام پروژه پایانی دانشگاه به پارک رفته بودم و داشتم بازی بچه ها را نگاه می کردم.
با مردی آشنا شدم که دخترش را آورده بود پارک تا بازی کند. با اینکه آدم درونگرایی هستم ولی معمولا اگر حوصله داشته باشم سر صحبت را با غریبه ها باز می کنم و کمی در زندگی آنها سرک می کشم. آن روز هم این اتفاق افتاد و من فهمیدم آن مرد ناشناس در آزمایشگاه کار می کند و شغل پاره وقت جالبی هم دارد.
او می گفت با دوستش چند سال پیش دو عدد کندوی عسل خریده و از آن ها در بالای پشت بام خانه نگهداری می کرده است. بعد از مدتی دوستش از ادامه فعالیت انصراف می دهد و او مجبور می شود خودش به تنهایی کار را دنبال کند. حال او بیش از دویست کندوی عسل داشت.
برایم از خوبی ها و سختی های این کار گفت و حتی یک بار هم تمام زنبورهایش بر اثر یک بیماری از بین رفته بودند، اما بخاطر علاقه ای که به این کار داشت، دوباره از صفر شروع کرده بود.
بنظرم کار جالب و هیجان انگیزی می آمد، برای همین از او شماره تماس گرفتم تا بعدا بیشتر در مورد این کار تحقیق کنم.
پروژه پایانی دانشگاه تمام شد و من به خدمت سربازی رفتم. همه چیز به فراموشی سپرده شد تا اینکه با یک افسر کادر آشنا شدم که او هم در کار زنبورداری و فروش عسل بود. روزهای پایانی خدمت شماره تماس و آدرسی از او گرفتم تا اگر فرصتی داشتم بتوانم بیشتر با این کار آشنا بشوم.
بعد از خدمت و ابتدای سال 95 بالاخره تصمیم گرفتم یک کندو برای خودم بخرم. قبل از این کار سعی کردم دانشم را در این زمینه بیشتر کنم و مطالعاتی در مورد نحوه ی زنبورداری انجام دادم. یک روز بهاری هم رفتم به محل نگهداری کندو ها در یکی از روستاهای اطراف مشهد تا از نزدیک با نحوه ی انجام کار آشنا شوم.

من هم زنبوردار شدم
همه چیز خوب پیش رفت و بالاخره من هم صاحب یک کندوی عسل شدم. چالش جالب و البته خطرناکی را انتخاب کرده بودم. باید تلاش می کردم تا جمعیت زنبورها افزایش پیدا می کرد. هر کندو با یک ملکه جوان و تعدادی کمی سرباز و کارگر کار خود را شروع می کند و سپس با تولید زنبورهای بیشتر، ظرفیت آن تکمیل می شود.
یکی از مهمترین نکته های زنبور داری، شناسایی ملکه و همچنین سایر اعضای خانواده موجود در کندو می باشد و برای من سخت ترین آن ها پیدا کردن ملکه در بین صدها یا شاید هزاران زنبور بود. علت اینکه دائم از حال ملکه خبر می گرفتم نه اینکه عاشقش شده باشم بلکه بیشتر به این خاطر این بود که حیات کندو بدون او به خطر می افتاد.
اینجا نمی خواهم روش زنبور داری را توضیح دهم اما در کل تجربه ی جالبی بود. از اینکه یک کندو را بالای پشت بام نگهداری می کردم کمی هم می ترسیدم، چون ممکن بود برای همسایه ها ایجاد مزاحمت کند ولی خوشبختانه در مدت یکسالی که کندو را داشتم هیچ اتفاق ناگواری پیش نیامد.
من هیچ گاه از کندو عسل برداشت نکردم و علتش این بود که می دانستم زنبورها در زمستان نیاز به عسلی دارند که در بهار و تابستان تولید می کنند و از طرفی نمی خواستم به آنها تغذیه مصنوعی شکر و آب بدهم.
اما سرانجام ماجرا چه شد؟
من می خواستم در ابعاد کوچک تجربه ای از زنبور داری داشته باشم تا با سختی ها و سستی های این کار آشنا شوم. ابتدای کار خیلی برایم جالب و هیجان انگیز بود، اما در ادامه فهمیدم به این کار علاقه ای ندارم. البته علتی هم باعث شد که دیگر سمت زنبور داری نروم و آن هم نیش های این حشره نازنین بود!
یک روز گرم تابستانی و بوسه ی اژدها !
زنبورها هم مثل ما انسان ها در روزهای گرم عصبی می شوند و هنگام کار با آنها باید بیشتر مراقب بود. در یکی از همین روزهای گرم و تابستانی با کلاه محافظ و دستکش و البته پیژامه و دمپایی ابری رفتم به آنها سری بزنم که چشمتان روز بد نبیند، دقیقا از همان جاهایی که حفاظت نکرده بودم من را مورد عنایت قرار دادند. آنها حتی می توانند از روی یک لباس نازک نیش بزنند و من به علت رعایت نکردن همین نکته ساده مورد حمله قرار گرفتم و این درس عبرتی شد که دیگر با پوشش منزل به دیدار زنبورها نروم. مچ پایم آنقدر ورم کرده بود که به زور داخل کفش می شد!
آن روز بود که فهمیدم من بدرد زنبور داری نمی خورم. انتهای زمستان همان سال کندو را به یکی از دوستانم دادم که باغی در اطراف شهر داشت. با خودم گفتم جای آنها آنجا بهتر است تا شهری پر از دود با گل هایی مصنوعی.
من در کارم تا حدودی موفق شده بودم، چون با مراقبت و نگهداری، جمعیت کندو به بالاترن حد خود رسیده بود.
اما خبر بد !
بهار سال بعد به همراه دوستم به باغشان رفته بودیم و گفتم بروم با کندو و ملکه دیداری تازه کنم اما با کمال ناباوری دیدم زنبوری در کندو نیست و عده ای کمی هم در داخل و خارج کندو مرده بودند. برایم واقعا دیدن چنین صحنه ای دردناک بود. انگار خانواده و بچه هایم را از دست داده بودم.
هرچه بود تمام شد، با همه هیجان ها و چالش هایش، با تمام دردها و نیش هایش. نگهداری از کندو و زنبورداری درس های زیادی به من داد که شاید تا قبل از آن درکی از آن ها نداشته ام. این که برای بدست آوردن لحظه های شیرین باید سختی ها و تلخی هایی را هم تحمل کرد و خانواده همیشه نیاز به مراقبت و نگهداری دارد و این کار بدون فداکاری و تحمل رنج میسر نمی شود.
و در آخر باید گفت :
اسفند 98
علی دادخواه