
امشب می خواستم دوباره داستانی از عشق بنویسم، از حال و هوای روزهایی که مثل یک خواب کوتاه، زود تمام شدند و الان من در دنیای بدون تو، بیدار شده ام.
سعی می کنم به گذشته فکر نکنم چون این یعنی من افسرده ام. دارم خودم را گول می زنم تا همه چیز را انکار کنم، حتی خاطراتی که با تو داشته ام. اما این تلاش ها همیشه نتیجه عکس داده اند و بیشتر درگیر داستان هایی می شوم که از دل آشنایی کوتاه مدت من و تو بیرون می آیند.
هنوز درست نمیدانم که چرا الان تو با یک دامن گل گلی و یک سینی چای، عصرها میزبان من نیستی و هر بار که کلید را در قفل درب به سمت راست می چرخانم، منتظر صدایی در آن طرف هستم که به من سلام کند. خانه خاموش است و از آشپزخانه بوی دستپخت تو من را دیوانه نمی کند.
بارها از خود پرسیده ام و دنبال مقصر بوده ام، ولی تنها جواب فقط علامت سوالی است که در ذهن من همیشه نقش می بندد.
نتیجه این می شود که به جای شنیدن حرف های دلنشین تو و نوازش خرمن موی سیاهت، در انتهای شب های مهتابی تابستان، باید بنشینم و دوباره همه چیز را برای خود تکرار کنم تا بلکه داغ هایم کمی تازه شوند و اشک هایم کمی جاری.
نوشته ای کوتاه
31 فروردین 99
علی دادخواه