
۱
شرایط عجیب و سختی را پشت سر میگذرانم. از یک طرف با پوچی حین کار سر و کله میزنم و با آن در کشمکش هستم و از طرفی نمیتوانم کارم را ترک کنم چون بیکاری روانم را تخریب میکند.
۲
نوشتن را دوست دارم، اما خلقیاتم شدیدا دچار نوسان است چنان که گاهی سرشار از ذوق و شوق نوشتن هستم و گاهی نوشتن را پوچ و بیثمر میبینم.
حتی مطالعه هم حالم را خوب نمیکند مگر کتابی که بتواند به عمق وجودم رسوخ کند و هر آنچه ته نشین شده است را شخم بزند که البته پیدا کردن چنین کتابهایی که مطابق میل من باشد کار آسانی نیست.
۳
میشود گفت هر روز یک فروپاشی درونی را تجربه میکنم که کم و کیف آن گاهی کم و گاهی زیاد است. انگار داروها فقط میتوانند خواب و استرس را کنترل کنند اما بخشهایی هم وجود دارد که با دارو درمان نمیشوند. انگار نیاز به یک تصمیم یا یک ارادهی بزرگ دارم. این طور که به یک باره همه چیز را رها کنم و خود را به مسیری نا معلوم بسپارم، اما میدانم که این کار خریّت محض است، چون احتمالا همین تغییر رویه هم باعث ایجاد تنشهای جدید میشود.
۴
احساس میکنم سالهاست که آبستنم و این جنینی که در رحم ذهنم شکل گرفته است ماه عسل اتفاقات ناگوار زندگیام بوده است. اما چیزی که من را شدیدا آزار میدهد عدم توانایی در زایش این نوزاد است و هر روز که میگذرد، او بیشتر در رحم رشد میکند و جای بیشتری را میگیرد و همین باعث دردی فزاینده در وجودم میشود.
۵
صبحها به زور از خواب بیدار میشوم طوری که هیچ نشاطی در خود احساس نمیکنم. گاهی این بیدار شدن با اضطراب همراه است، یک جور نا امیدی از روزی که در پیش رو دارم، روزی با همان آدمها و کارهای تکراری.
۶
با اینکه به کارم نیاز دارم و کار میتواند برای روحیهام خوب باشد اما گاهی دلم میخواهد آن را رها کنم ولی باز نمیدانم اگر بیکار بمانم آیا میتوانم پوچی ناشی از بطالت ایام بیکاری را تحمل کنم یا نه.
۷
دلم میخواهد از معمولی بودم گامی فراتر بگذارم، اثری خلق کنم، طرحی نو بزنم و خالق هنری باشم که من را از دیگران متمایز کند، اما این کار شبیه پرواز کردن میماند یعنی انتظار داشته باشیم برای کاری که برای آن خلق نشدهایم اقدام کنیم.
۸
عمیقاً پشیمانم، به این دلیل که نفهمیدم، نفهمیدم در بهترین روزهای عمرم میزیستم که دیگر تکرار نمیشوند و قدر آنها را ندانستم، و حال فقط یک دنیا افسوس برایم مانده است، یک دنیا حسرت.
۹
دلم خوابی طولانی میخواهد، مثلا الان بخوابم و در پیری چشم بگشایم و ببینم چیزی از عمرم باقی نمانده است، آن وقت بدون هیچ دل نگرانی و با خیالی آسوده، همان اندک زمان باقی مانده را، پشت سر میگذاشتم و بعدش هم مرگ و پایان کار.
۱۰
کاش این جرات را داشتم که به یکباره ناپدید میشدم. همهی حسابهای مجازی را میبستم، خط تلفنم را مسدود میکردم و در نهایت کولهام را بر میداشتم و بی آنکه به کسی چیزی بگویم، به جایی نامعلوم سفر میکردم. این گونه عیارم را میسنجیدم و میدیدم چند مرده حلاجم، آیا میتوانم به تنهایی و بدون کمک هیچ آشنایی گلیم خودم را از آب بیرون بکشم.
۱۱
امروز هم زنده ماندم، امروز هم گذشت، چیز جدیدی یاد نگرفتم، اتفاق هیجان انگیزی رخ نداد و با هیچ غریبهای صحبت دوستانهای نکردم. شاید همین کافی است، آن هم در جهانی چنان آشفته که انسانها به راحتی جان یکدیگر را میگیرند. من وظیفهی انسانی خود را انجام دادهام.
۱۲
دوباره زنده ماندم، آری، مرگ را یک روز دیگر به تاخیر انداختم، تسلیم نشدم. هنوز سرپناهی بالای سرم هست، شغلی دارم، غذایی برای خوردن و کتابی برای خواندن. هنوز میتوانم خدماتی ارائه کنم، میتوانم دیگران را به تنهایی خود دعوت کنم. این یعنی جهان به من نیاز دارد حتی اگر من نخواهم ادامه بدهم.
۱۳
آهای عشق سالهای دور من، اکنون که روزهای سیاهی را پشت سر میگذرانم، روزگار تو چگونه است؟ آیا زندگی برایت زیباست یا که تو چون من دردی در سینهات تیر میکشد؟
۲۴ شهریور ۱۴۰۴