ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

یادداشت های شبانه (4)




چیزی به ذهنم نمی رسد، می روم بیرون و خودم را به پارک می رسانم، درست مقابل وسایل بازی، روی نیمکتی که درست زیر چراغ برق قرار دارد می نشینم و بازی کودکان را نگاه می کنم، آنها انگار در دنیایی دیگری زندگی می کنند.

شاید من باید پدری یکی از آنها باشم و با چشمانی کمی نگران، فرزندم را در میان بقیه کودکانی که مشغول بالا رفتن از پله های سرسره هستند، تعقیب کنم تا مبادا اتفاقی برای او بیوفتد و اگر کسی او را اذیت کند، سریعا از خود واکنش نشان دهم و مراقب باشم تا آسیبی به او نرسد.

اما هیچ یک از خیالات من واقعی نیستند و هیچ کودکی متعلق به من نیست جز آن یکی که در درونم دارم و سال هاست با من بیگانه شده است. کمی دیگر به جست و خیز و فریاد های پر از شور و نشاط آنها نگاه می کنم، انگار من آنجا در کنارشان مشغول بازی هستم و می توانم بدون فکر کردن به موضوع نگران کننده ای، از آنچه هستم لذت ببرم.

صدای پیرامونم زیاد است اما نه اینکه گوش خراش باشد، شبیه یک موسیقی پس زمینه ای که باعث می شود تمرکز بهتری داشته باشم. کتاب الکترونیکی را که تازه خریده ام را باز می کنم و مشغول خواندن می شوم. خوشبختانه قرار نیست مراقب کودکی باشم وگرنه نمی توانستم با خیالی راحت روی نیمکت بنشیم و بدون هیچ دغدغه ای مطالعه کنم هرچند این دلیلی نمی شود که اگر روزی مجبور به این کار باشم، نتوانم آنچه را که دوست دارم را انجام دهم.

نمی دانم پدر بودن چقدر می تواند من را محدود کند ولی چیزی که نمی توانم آن را انکار کنم، آن حس های غریزی هستند که گاه و بی گاه به سراغم می آیند و به من یاد آوری می کنند که بایستی برای بقا تلاش کنم و نسل خود را با پاسخ به غرایز طبیعی، ادامه دهم.

با تمام افکاری که در چند لحظه از ذهنم می گذرد باز هم خواندن را ادامه می دهم و گاهی می بینم صفحه ای را که از آن عبور کرده ام را هیچ به خاطر نمی آورم چون در آن لحظه فقط چشم هایم مشغول خواندن بوده اند، در صورتی که فکرم در دنیای دیگری سیر می کرده است، پس برمی گردم چند صفحه قبل و دوباره از نو شروع به خواندن می کنم.

هر چه ساعت به نیمه شب نزدیک می شود، جای کودکان را جوان هایی می گیرند که برای گذراندن وقت دور هم جمع شده اند و با صدای بلند، حرف های بیهوده میزنند و این باعث می شود نتوانم درست تمرکز کنم و تصمیم می گیرم به خانه برگردم و ادامه شب را آنجا سپری کنم.

این نوشته شبانه را می نویسم و به این فکر می کنم شاید این آخرین باشد مگر اینکه فردا صبح دوباره فرصت زیستن را داشته باشم، پس برایم نباید فرقی داشته باشد که نوشته ام چه کیفیتی خواهد داشت، مهم این است آن را به دست کسانی برسانم تا آن را بخوانند و بقیه فکر ها را بگذارم برای فردا.





دوم شهریور 1400

علی دادخواه



یادداشت های شبانه (1)

یادداشت های شبانه (2)

یادداشت های شبانه (3)

کوتاه نوشتهحال خوبتو با من تقسیم کن
۳۳
۶
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید