ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

یادداشت | روزانه نویسی


سعی کردم زود بخوابم، حوالی ساعت یک و سی دقیقه بعد از نیمه شب دیگر چیزی نفهمیدم. قرار بود برای نماز صبح بیدار شوم اما در اوج خواب وقتی زنگ ساعت را خاموش کردم، دوباره بیهوش شدم. نزدیک ظهر چشم هایم را باز می کنم.گرسنه ام و از طرفی تمایلی به بلند شدن از بسترم را ندارم.

یک روز دیگر هم شروع شد. همان کارهای تکراری را انجام می دهم. به اینستاگرام، تلگرام، واتساپ، سایت ویرگول و باشگاه خبرنگاران جوان سر می زنم. این کار هر روزه ی من است. خوشبختانه کسی با من تماس نگرفته و این یعنی آن بیرون خبری نیست. می توانم خوشحال باشم که بدون هیچ مسئولیت خطرناکی همچنان زندگی ام در حال گذر است.

از طرفی هم کسی جویای احوالم نشده است. این هم می تواند نشانه ای از تنهایی باشد. زندگی بدون عشق می گذرد. شاید این گونه زیستن نعمتی باشد که خیلی ها دنبال آن هستند و من بدون قدردانی به آن پشت کرده ام. پس زیاد هم بد نیست. حداقل دختری منتظر نیست تا من از بلاتکلیفی هایم برای او بگویم.

بعد از سه سال هنوز نتوانسته ام نرم افزارهای معماری را یاد بگیرم. با این که هزینه ی دوره های آموزشی را داده ام، اما هر بار تا چند جلسه بیشتر نمی توانم جلوتر بروم و فیلم ها را تا نیمه رها می کنم. نمی دانم چرا هیچ انگیزه ای ندارم در صورتی که اگر همین طور پیش بروم، برای آینده شغلی ام اتفاقی خاصی نمی افتد و من همچنان درجا خواهم زد.

اما هنوز امیدم را به طور کامل از دست نداده ام. شاید روزهای بهتری هم در راه باشند که من از آن ها بی خبرم.

پس باید در همین روزمرگی ها زنده ماند. همین که کتابی برای خواندن و لبتابی برای نوشتن دارم، خیلی خوب است. روزانه نویسی کمک می کند تا خودم را کمی تحلیل کنم و بدانم که زندگی ام در چه مداری می گذرد.

همین که می نویسم احساس می کنم هنوز حرفی برای گفتن دارم. یعنی تلاش برای ارتباط با آدما و بیرون آمدن از لاک تنهایی.




9 شهریور 1401




یادداشت روزانهتمرین نوشتنتنهایی
۲۱
۷
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید