ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۵ دقیقه·۴ سال پیش

گاهی فکر می کنم زبان گربه ها را می فهمم





بعضی اوقات که از کنار گربه ای عبور می کنم، احساس می کنم می شود یا می توانم چند کلامی با او درد دل کنم و از بار روحی و روانی ام کمی بکاهم. البته این احساس شامل همه ی گربه ها نمی شود، مثل آن هایی که انگار پدرشان را کشته ای یا به آن ها ظلمی روا داشته ای که تا تو را می بینند، دمشان را می گذارند روی کولشان و پا به فرار می گذارند.

طرف صحبتم گربه هایی است که عین خیال شان هم نیست که تو داری از کنار شان عبور می کنی، به عبارت دیگر تو را آدم هم حساب نمی کنند و در حالی که سعی دارند خود را بی تفاوت نشان دهند، سرشان داخل کیسه ی زباله ای است و مشغول پیدا کردن لقمه ای نان هستند یا اینکه روی چمن ها لم داده و برو بر تو را تماشا می کنند.

در مورد گربه های خانگی اطلاعی ندارم، چون هیچ وقت نشده خودم یا یکی از اطرافیانم در خانه یا محل کار یک عدد گربه ی پشمالو داشته باشد و من ببینم آیا می شود با آن ها هم مثل آدمیزاد صحبت کرد یا نه، پس از این گروه هم گذر می کنیم.

اما نمی دانم چرا وقتی هم گربه ای سر راهم سبز می شود و منتظر است تا بروم دستی به سر و پشتش بکشم و او را نوازش کنم تا باب صحبت باز شود، ترجیح می دهم بی تفاوت از کنارش عبور کنم و جوری رفتار کنم که انگار گربه ای را ندیده ام.

اصلا چرا باید حرف ها، دردها و بدبختی های من برای یک گربه ی خیابانی مهم باشد و بخواهد وقتش را در اختیار من قرار دهد تا چیزهایی بشنود که هیچ احساسی را در او بر نمی انگیزاند. البته در این مورد که گربه ها ممکن است موجودات بی احساسی باشند اطلاع دقیقی در دست ندارم، فقط همین را می دانم که نباید به بچه هایشان نزدیک بشویم وگرنه آن احساس مادرانه شان تحریک شده و ممکن است با پنجه هایشان روی صورتت یادگاری بگذارند.

امروز وقتی که داشتم برای کاهش وزن پیاده روی می کردم، به یکی از همان گربه های بی خیال برخوردم که زیر صندلی کنار پیاده رو لم داده بود و احتمال دادم آن جا را به این خاطر انتخاب کرده است که از گزند باران اردیبهشت در امان باشد. وقتی که به نزدیکی اش رسیدم از جایش بلند شد و نیم نگاهی به من انداخت و بی تفاوت از کنارم عبور کرد. خیلی دلم می خواست همان جا می ایستادم و سلامی به او عرض می کردم تا باب آشنایی باز شود.

فکر می کنم بدبختی های یک گربه ی خیابانی هرچقدر هم که زیاد باشد اما به اندازه ی یک بند انگشت یک انسان هم نیست. آن ها هیچ تعهدی به زندگی ندارند، هر چه قدر هم که همه چیز گران شود بالاخره به اندازه ای که شکم شان سیر شود تکه ای استخوان یا ته مانده ی غذایی پیدا می کنند و شب را به صبح می رسانند. نه قرار است مستقل شوند و ازدواج کنند و به دنبال شغل و خانه باشند و نه از این که در زندگی به جایی نرسیده اند دچار عذاب وجدان می شوند.انگار خدا آن ها را آفریده است که فقط برای غذا و جفت گیری تلاش کنند آن هم به اندازه و نه اینکه حتما کاری آبرومند داشته یا به دنبال همسری ایده آل باشند.

همه ی این ها را گفتم تا خودتان مقایسه کنید که تفاوت زندگی یک انسان و یک گربه از فرش تا عرش ادامه دارد. البته این موضوع را هم انکار نمی کنم که گربه ها هم ممکن است زندگی سختی داشته باشند از جمله این که گاهی با ماشین یا موتوری تصادف کنند یا از طرف انسان ها مورد آزار و اذیت قرار گیرند و یا در فصل جفت گیری و در مبارزه برای کسب قلمرویی بهتر که زباله های غنی تری دارد ممکن است جان شان به خطر بیوفتد. حتی من در همین کوچه ی خودمان گربه ای را دیدم که دم نداشت و خدا می داند که چه اتفاق دردناکی است که یک گربه دمش را از دست بدهد.

به این جا بازگردم که وقتی از کنار گربه ی مورد نظر گذشتم، با خود گفتم اگر توقف می کردم و کمی از درد هایم با او سخن می گفتم، چیزی از او کم نمی شد و شاید می توانست با حرف هایش کمی به من دل گرمی بدهد و باعث شود به زندگی امیدوار شوم.

این که دوست دارم با یک گربه صحبت کنم به این خاطر است که همه ی آدم هایی که آن ها را می شناسم، آن قدر غم وغصه و مشکلات دارند که دیگر هیچ ظرفیتی برای شنیدن حرف های من را ندارند. البته می شود بنشینم کنار یکی و از زندگی ام ناله کنم، اما می دانم با این کار او را آزار می دهم و برای همین هیچ وقت این کار را نمی کنم.

از کنار گربه با دنیایی از حرف در سینه ام عبور کردم. پیاده روی در هوایی ابری و بارانی آن هم در اردیبهشت حال آدم را جا می آورد و نیاز به حرف زدن با گربه را از بین می برد. اما به هر حال نمی شود به طور کلی از آن صرف نظر کرد.

در راه برگشت گربه ای را دیدم که تا چشمش به من افتاد سریع برگشت و پرید روی دیوار باغچه ی کنار پیاده رو. من هم کمی از این رفتارش ناراحت شدم و گفتم ادب این نیست که به آدمی که هیچ تهدیدی برایت محسوب نمی شود اینگونه رو برگردانی. برای همین پاورچین پاورچین و خیلی آرام به او نزدیک شدم و با دست ضربه ای آهسته به پشتش زدم طوری که غافل گیر شد و سریع از دستم گریخت و کمی آن طرف تر ایستاد و همان طور که به چشم هایم زل زده بود گفت میو. فکر کنم برای شروع بد نبود. دفعه ی بعد می توانم رفتار بهتری از خود نشان دهم که البته این بستگی به گربه ای دارد که سر راهم قرار می گیرد، با گربه های خوب باید خیلی مودب و محترمانه صحبت کنی.

گربه ها چای که نمی خورند اما به رسم ادب می شود آن ها را تکه استخوانی مهمان کرد و همان طور که خودت جرعه جرعه چای می نوشی، صحبت را شروع کنی و از مصاحبت با یک گربه لذت ببری.





13 اردیبهشت 1402

علی دادخواه




گربه
۴۱
۳۳
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید