
پس از گذر این همه سال و عبور از فصلهای تکراری زندگی، بر اثر حوادث و اتفاقات این عمر پر ملال، سوالات مختلفی در ذهنم ایجاد شده است و شاید یکی از آنها که گاهی به وقت دلتگی سر برمیآورد و ضمیر خستهام را چندی به خود مشغول میکند، این است که اگر او روزی بخواهد دوباره به زندگیام برگردد، واکنش من چه خواهد بود؟
به پاسخهایی که به من رجوع میکنند میاندیشم و آنها را با چاشنی لذت با خود نشخوار میکنم ولی در نهایت هیچ کدام را نمیتوامم هضم کنم.
راستش میگویم خب که چه؟ اصلا برای چه باید برگردد؟ آخر دیگر چه از این جان ناقص من میخواهد و من چه دارم که بخواهم به آن تن نازنین ببخشایم؟
اما از یک چیز مطمئن هستم، آن که دیگر با آمدن دوبارهاش هیچ شاد نخواهم شد. نه این که عاشقش نباشم و یا دوستش نداشته باشم بلکه دلیلی دیگر باعث این اتفاق است. دقیق نمیتوانم آن را شرح بدهم ولی این طور هم میشود توضیح داد که آدم وقتی عزیزی را از دست میدهد، دستخوش تخیلات خود میشود، این طور که از او برای خودش تمثالی میسازد، او را میپرستد و مقامش را حتی از خدا هم بالاتر میبرد و این طور است که اگر روزی خود او برگردد، میبینی که آن بُتی که در ذهن ساختهای را از خود واقعیاش بیشتر دوست داری و این خاصیت فراق است.
سومین روز پاییز ۱۴۰۵