
گاهی پیمانه ام لبریز می شود، نه از شراب و می، بلکه از انبوهی از بیهودگی و بی سرانجامی هایی که آرام آرام آتش درونم را تبدیل به خاکستری سرد می کند. انگار ناگهان همه چیز یخ می زند و سرزمین وجودم به خوابی زمستانی و ابدی می رود.
دلم جنگ می خواهد و من که آماده می شوم تا به میدان نبرد بروم، می خواهم تا آخرین قطره ی خونی که در رگ هایم باقی مانده است، ایستادگی کنم و در پایان، در کنار جسم بی جانم، لاله هایی به رنگ قرمز برویند.
بعد دختری با موهایی که باد پاییزی آنها را پریشان کرده است، در ایستگاه قطار منتظر بازگشت یک نفر باشد، اما شاید هیچ گاه خبری از او بدستش نرسد و می بایست با آخرین خاطره ای که در ذهنش نقش بسته است، دست یک معشوق اجباری را بگیرد و زندگی را با کمی بغض شبانه، ادامه دهد.
امروز کمی پیمانه ام خالی بود، انگار هوای اردیبهشت می تواند حال آدم را برای مدتی بهتر کند و او را به سرزمینی از بی تفاوتی ها ببرد، جایی که می توان شرابی از عشق نوشید و کمی هم سرخوش بود.
11 اردیبهشت 1400
علی دادخواه
#موقت