
بر حال بدت شعر بخوان تا خوب شود
می بخور تا در گذر روزگار بلا دور شود
بخت و اقبال ما همین بود که نوشتن
ای ساقی باده بیاور که غم ها دور شود
کوشش بیهوده نکن ای دل دیوانه ی من
صد دست به درگاهش شاید اگر یکی مقبول شود
دل به هر که باختیم، باختن بود در تقدیر ما
دعا کن این بلای خانمان سوز از سرمان دور شود
ما فکر می کردیم ز آسمانیم بر خاک شدیم
تحمل کن بر این جهان تا این چند روز هم رد شود
اگر غمگین باشم اگر هم که خوشحال
چه فرقی برای دل سنگ تو دارد
بارها در خفا خون ها گریسته ام
اما برای روح سودا زده ات چه سودی دارد
در خیالم فکر می کنم که دوستم داری
خوش خیالی برای ساده دلان هم عالمی دارد
به دیدنت به کجاها که نباید رفت
آن کس که تو را ببیند، چه بخت خوبی دارد
هیچ گدایی در این شهر پادشاه نمی شود
در آرزوی داشتنت تقدیر با ما سر جنگ دارد
پ ن 1 :
خدایا دلم گرفته است کس نمی داند
آن کس که مقصر است هیچ نمی داند
پروردگارا، صبر کردن بر غم هم حدی دارد
ایوب هم از حال امتش چه می داند
گمانم اگر از مسلمانی بیرون شوم
هیچ مؤمنی مرا کافر نمی داند
پ ن 2 : توضیحات در پی نوشت یک داده شد!
2 آبان 1402
علی دادخواه