
می گویند انسان های مغرور همیشه تنها هستند و هیچ دوستی ندارند. اطرافیانشان ترجیح می دهند با آنها کمتر در ارتباط باشند، زیرا نمی خواهند خاطرشان آزرده و احساساتشان جریحه دار شود.
مدت هاست که فهمیده ام جزو همین گروه از انسان ها هستم، مغرور، لجباز، خشک و بی احساس، که من را در انزوایی بی انتها فرو برده است. نمی دانم ولی فکر می کنم کسی دوستم ندارد و اگر هم دارد شاید به خاطر اخلاق گندی که دارم نمی خواهد بروز دهد و حتی ممکن است به نفرت هم تبدیل شده باشد.
چرا دروغ ؟ من که خود می دانم از آن تلخ مزاج هایی هستم که با یک تن عسل هم نمی شود آن را شیرین کرد، نباید با نوشته هایم قضاوت شوم، آنها مربوط می شوند به قسمتی از وجودم که متعلق به این من نفرت انگیز نیست.
اگر روزی من را دیدید و آن چه خارج از تصورات شما بودم، آزرده خاطر نشوید، چون زندگی واقعی ممکن است حالم را دگرگون کرده باشد.
از آدم زودرنج، عصبی و کسی که هنوز نتوانسته است مسئولیت زندگی اش را قبول کند و همیشه دیگران را مقصر ناکامی هایش می داند، انتظاری بیشتر از این نیست.
اما اینجا در میان نوشته هایم از این اخلاق گزنده من در امان خواهید ماند مگر آنکه این پلیدی آدرس پنهان گنجینه ی درونی ام را پیدا و آن قسمت از روح دست نخورده ام را اسیر ظلم و ستم خود کند.
25 دی 1399
علی دادخواه