در روزگاری که دغدغه ی اصلی مردم تامین نیازهای اولیه زندگی است و هر روز بایستی منتظر اخبار اقتصادی جدیدی باشند تا از جدیدترین افزایش قیمت ها با خبر شوند، شاید جایز نباشد که انسان بخواهد دمی به خوشی بگذراند و به چیزهایی به غیر از مسائل روز فکر کند.
برای من گه فرقی نمی کند، چون در شرایطی نیستم که بتوانم تغییری حتی ناچیز در این روند داشته باشم، چاره ای نیست جز اینکه به نظاره بنشینم و ببینم تا چه پیش می آید. با توجه به این حرف ها کسی هم پیدا نمی شود تا بتواند برای بهبود زندگی من کار خاصی انجام دهد.
آسمان برای همه تقریبا یک رنگ است، یعنی اگر من دارم شرایط خاص یا بحرانی را تجربه می کنم، عده ی زیادی هم به همین شکل درگیر مشکلات هستند و از صبح تا شب در پی لقمه نانی می دوند تا بلکه شاید چیزی هرچند ناچیز از این اوضاع نابسمان نصیب شان شود.

برای آن هایی که باید نیازهای یک خانواده را برآورده کنند شرایط شاید سخت تر باشد، این افراد سرپرست بیشتر فکرشان درگیر مسائل روزمره است و آن قدر وقت ندارند که بتوانند به اموراتی بیاندیشند که سطح دانش و فرهنگی آنها را بالا ببرد و از طرفی نمی توان به آنها با شرایط فعلی جامعه خرده گرفت.
با تفاسیری که در بالا عرض کردم، من هم دغدغه هایی دارم که ذهنم را مشغول کرده است، می توانم آنها را به دو گروه تقسیم کنم که دائما در حال جنگ با یکدیگر هستند. اولین دسته همان هایی است که همه ی مردم را درگیر کرده است، شغل، درآمد، خانه، ماشین، بازنشستگی، بیمه، آینده و غیره. دومین دسته هم می شود گفت نقطه مقابل دسته ی اول هستند که شامل زندگی در زمان حال و سخت نگرفتن امور دنیا است.
علت نزاع بین این دو دسته از دغدغه های من این است که یک نفر در درون من هی به من گوشزد می کند که بایستی مراقب باشی و خودت را برای شرایط سخت و بحرانی آماده کنی چون آینده پیش بینی ناپذیر است و نباید حتی یک لحظه را هم به غفلت سپری کنی.
اما نفر دوم درون من می گوید به نفر اولی گوش نده چون او دائما آیه یاس می خواند و نمی گذارد تا از زندگی لذت ببری. دغدغه هایی که نفر دوم به من می گوید این است که همه چیز را به خدا بسپار و سعی کن در لحظه زندگی کنی و اینکه عمر کوتاه تو قیمت زیادی دارد و بایستی دنبال چیزهای با ارزشمند تری باشی.
شرایط فعلی من چیزی بین این دو دسته است و دائما بین آنها در حرکت هستم. یعنی یک روز بسیار آشفته هستم و وحشت این را دارم که نتوانم گلیم خود را از آب بیرون بکشم و به زندگی ام سر و سامان بدهم و روزی دیگر سرخوش و شاد هستم و به این فکر می کنم که چرا باید نگران عمر کوتاهی باشم که حتی از ثانیه ای بعد از آن بی خبرم. چرا باید دغدغه ی تعمین معاش خود را داشته باشم در صورتی که خدا آن را تضمین کرده است.
چه خوب است که بتوانم در حال تعادل باشم، نه خیلی از مسائل اصلی زندگی دور باشم و نه آنقدر سرخوش که عمر را بیهوده تلف کنم. این کار آسان نیست و به تشخیص درستی نیاز دارد که بفهمی باید در لحظه چه تصمیمی بگیری تا همه نیازهای اولیه زندگی ات تامین شود و هم اینکه درگیر روزمرگی نشوی.
دغدغه ی این روزهای من نه تامین معاش بلکه پرداختن به اموری است که هیچ تضمینی برای بهتر شدن شرایط اقتصادی به من نمی دهند و این باعث ایجاد نگرانی و دلهره می شود و نمی گذارد تا درست تصمیم بگیرم.
شاید برای کارگری که صبح زود می رود سرکار خواندن کتاب هیچ وقت جزو اولویت هایش نباشد اما من برای پیدا کردن کتابی که بتواند حالم را خوب کند ساعت ها یا شاید هم روزها وقت می گیرد و نگران این هستم که در فرصت کوتاه عمرم نتوانم آن موضوعاتی که دنبال شان هستم را پیدا کنم.
این دغدغه من در حالی است که من هم می بایست مثل آن کارگر به دنبال یک لقمه نان باشم و نمی توانم تا ابد در خانه پدری زندگی کنم و این باعث می شود که هر موقع دنبال کتاب مورد علاقه ام هستم دچار عذاب وجدان شوم.

نه اینکه آدم تنبلی باشم و نخواهم کار کنم. اما از طرفی دلم می خواهد این کسب درآمد در راستای علایق من باشد که نمی دانم این امر در شرایط دشوار این روزها شدنی است یا نه.
اصلا آیا اینکه حق انتخابی هم دارم یا نه، خودش موضوعی است که جداگانه باید در موردش نوشت و آن را مورد بررسی قرار داد.
فکر می کنم آدم های زیادی مشابه من وجود دارند که ذهن شان گرفتار جنگی است که در آن باید یک راه را انتخاب کنند هر چند که شاید مسیری باشد در وسط که همه چیز را پوشش دهد.
17 تیر 1401
علی دادخواه