ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۶ دقیقه·۳ سال پیش

کتاب و مرگ(1)



همینطوری
همینطوری


مقدمه

دلم نمی خواست دوباره بنویسم و منتشر کنم. می خواستم اگر بشود مدت زمان زیادی از همه چیز دور باشم و البته هیچ منّتی بر سر کسی نیست که بخواهم با نبودنم چیزی را ثابت کنم. دست سایت ویرگول هم درد نکند که این فضا را در اختیار من گذاشته است اما از مدتی قبل فهمیدم بایستی پایگاهی مستحکم تر از ویرگول برای خود داشته باشم برای همین تصمیم گرفتم به قلم و کاغذ پناه ببرم و برای خود در فضایی که از اصطکاک نوک خودکار با کاغذ شکل می گیرد، نوشتن را تمرین کنم و همچنین اگر اوضاع مالی مساعد شد، نوشته هایم را در سایت شخصی ام منتشر کنم و فضای ویرگول را برای تازه واردها خلوت تر کنم تا آنها هم از این سکوی ایرانی بیشترین بهره را ببرند.

حال شاید بپرسید که چرا کتاب و مرگ؟

باید بگویم به خاطر شرایط نابسامان زندگی ام، دائم به مُردن فکر می کنم، اینکه چطور می شود راهی آسان و بی درد برای رهایی از رنج ها پیدا کرد. البته من همیشه برای کسانی که خودشان را خلاص می کنند احترام قائل هستم و سعی می کنم خودم را تا می توانم از گناه قضاوت دور نگه داشته و همچنین به شما هم پیشنهاد می کنم مثل من از قضاوت آنهایی که به مرگ می اندیشند، دست بکشید.

اما فکر می کنم یکی از علت هایی که هنوز به من امید می دهد، خواندن کتاب هایی است که می بایست قبل از مرگ آنها را بخوانم. مثلا فرض کنید یک قرص کشنده روی میز در کنار هزار عنوان کتاب خوب باشد، ترجیح می دهم ابتدا آن هزار کتاب را بخوانم و بعد آن قرص را با خیالی راحت بخورم.

این خوب است که انسان همیشه به جهل خود آگاه باشد و در هیچ علمی مدعی نباشد. پس من می دانم که در نویسندگی حرفی برای گفتن ندارم اما خدا را شکر می کنم که برای نوشتن در فضای مجازی و غیر مجازی، نیاز به هیچ پیش مقدمه یا اجازه نامه ای نیست مگر در موارد خاص که شامل من نمی شود. پس چه اشکال دارد من کمی رؤیاپردازی کنم که دارم کتابی می نویسم با عنوان کتاب و مرگ که در آن به شرح حال روزهایی خواهم پرداخت که کتابی باعث شد تا من دستم را به سمت برداشتن آن قرص خطرناک نبرم و بتوانم چند روز دیگر روی این کره ی خاکی گام بردارم.

آری، حال شاید این کتاب رؤیایی تنها یک صفحه باشد و شاید هم هزاران داستان که باعث می شود تا سالها به زندگی ادامه دهم. پس این شما و این کتاب یک صفحه ای. البته این را هم بگویم من شیفته ی این نیستم که آنچه را که می خواهم بیان کنم را حتماً در قالب یک کتاب به مخاطب ارائه نمایم، شما با هر روش و اسمی که دوست دارید بخوانید و اگر هم که خوانده نشود، دیگر چه فرقی دارد که اسمش کتاب باشد یا روزنامه!


کتاب و مرگ

یک

زمان هایی که کم می آورم، به مرگ فکر می کنم، به اینکه چگونه می شود از دست این زندگی سر تا سر سیاه خلاص شد. آنجایی که نمی شود رنج را از شانه ی عزیزی تکان داد، پس بودن من به چه کار می آید یا حتی وقتی کسی نیست که بتوانم کمی از دلتنگی هایم را برایش بازگو کنم، دیگر زنده ماندن چه فایده ای دارد.

به آدم ها فکر می کنم، به آنهایی که خودم خواستم که دیگر در زندگی ام نباشند، چون بودن شان دردی را درمان نمی کرد هرچند که اگر می خواستم، آنها می توانستند در کنار من احساس خوشبختی کنند اما اگر روزی من تمام می شدم، چه بر سر آنها می آمد.

فکر می کردم می شود خوشبختی را از لا به لای کتاب ها پیدا کرد، اما این چه جور خوشبختی است که گاهی هست و گاهی نیست و همین مستمر و ادامه دار نبودن بیشتر کلافه ام می کند. کتابی من را به اوج می رساند و دیگری سقوط را به ارمغان می آورد.

دو

در کتاب گاه ناچیزیِ مرگ، از زبان ابن عربی نقل می شود که :

اگر به فقها اعتماد کنی، عقل تو را تعطیل می کنند و اگر به فلاسفه روی آوری، ایمان تو را می بَرَند، اما اگر به دامن اولیا بیاویزی، تعقل و قلب تو را در پرتو انوار الهی قرار می دهند.

بعد از خواندن این قسمت از کتاب فهمیدم فقط به بعضی از سخنان فلاسفه می شود رجوع کرد و به همین خاطر خواندن دیگر آثار شوپنهاور را متوقف و کتاب هنر زنده ماندن او را نیمه کاره رها کردم. فکر می کنم تنها همان کتاب در باب حکمت زندگی او برایم کافی باشد.

همچنین کتاب نام من سُرخ را که بیش از نیمی از آن را خوانده بودم را کنار گذاشتم و علتش این بود که نویسنده موضوع اصلی کتاب را زیادی کش داده بود و من دیگر حوصله ی خواندنش را نداشتم. شاید هم این کتاب قربانی کتاب قبلی که آن را تمام کرده بودم شده بود زیرا وقتی محتوایی چنان من را غرق خود کند که از خود بی خود میشوم، هر کتابی که نتواند این جنون را در من ادامه دهد، قربانی می شود و خواندنش را نیمه کاره رها می کنم.

دیروز رفتم و هر دو کتاب را به کتابخانه پس دادم، این در حالی بود که هنوز چهار کتاب دیگر را در خانه داشتم که می بایست برای زنده ماندن به آنها مراجعه می کردم.

هدف از خواندن و نوشتن برای من این است که دلیلی برای زنده ماندن پیدا کنم و نمی دانم تا کجا می توانم ادامه بدهم.

امروز در کتاب من گنجشک نیستم اثر مصطفی مستور خواندم :

خوب می دانم گریه های بزرگی در انتظارم است. وقتی مادرم بمیرد من سخت گریه خواهم کرد. این را از همین حالا می دانم. یعنی سال هاست که می دانم. از یادآوری اش به وحشت می افتم اما هیچ روزی را بدون فکر کردن به آن نگذرانده ام. اگر طوبی _خواهرم_ بمیرد من باز گریه خواهم کرد. به شدت. شانه های من از گریه بر گور او خواهند لرزید و من فکر خواهم کرد که دنیا به آخرین نقطه اش رسیده است. نرسیده است اما. هیچ مرگی دنیا را به آخرین نقطه اش نخواهد رساند. ما را اما شاید برساند.

چقدر این نوشته حرف دل من بود اما فقط در مورد مادرم کمی فرق داشت. فکر می کردم اگر بمیرد، هرگز بر او اشکی نخواهم ریخت، به این خاطر که هیچ گاه دوستش نداشتم و زنده بودنش بیشتر مایه ی عذاب بود تا آرامش. اما وقتی مُرد، تا چند ماه، هر شب قبل از خواب گریه می کردم و شاید این عجیب ترین تراژدی زندگی باشد که بر آنهایی که ما را بیشتر عذاب داده اند، وقتی که می میرند، بیشتر اشک می ریزیم.

اما در مورد بقیه ی اعضای خانواده ام، باید بگویم که گریه های بزرگی در انتظارم هستند، چه آنهایی که دوست شان دارم و چه آنهایی که هیچ مهری در دل من ندارند. مشکل اصلی خود مرگ است و نه آدم هایی که می میرند. آری چیزی که ما را آزار می دهد فقدان کسانی است که به بودن شان عادت کرده ایم، حتی آنانی که ما را در هر لحظه عذاب می دهند.





5 اسفند 1402





کتابنوشتن
۶۱
۲۷
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید