
دکمههای پیراهنم
چون میلههای زندانند
یک به یک بازشان میکنم
و کبوتران اسیر در قلبم را
به سوی آسمان معشوق
آزاد میکنم
نفسهایم سنگینند
این سینه
قبرستانی از آغوشهای مرده
قفسی از کلاغهای وامانده در زمستان
حتی مرگ را از من دریغ میکنند
آرزوی من فقط
از عشق تو مردن بود
گفته بودی منتظر بمانم
حتی صبر هم از این همه انتظار خسته است
همیشه از دوستی و محبت میگفتی
اما چه سود که همهی آن سخنان شیرین
دروغی بیش نبود
و من ساده دل
باور کرده بودم که تو
دوستم داری!
آخرین تپشها
آهسته تر میزنند
منتظرم
که باری دیگر
در این دم آخر
و در این آخرین غروب زندگی
با آن دم مسیحایی خود
به روح مردهام
جانی دوباره دهی...
۷ بهمن ۱۴۰۳