
صبحها بیهوده از خواب برمیخیزیدم
و شبها هم بیهوده سر بر بالین مینهادم
بعدا فهمیدم مساله فقط خواب و بیداری نبود
بلکه، همه چیز، آری همه چیز بیهوده بود...
خندیدن
گریه کردن
شادی
غم
و حتی عشق ورزیدن
پوچی تا عمق استخوانهای پوکیدهام، رسوخ کرده، در رگهایم جای گلبولهای قرمز و سفید را گرفته بود و در مغزم، فسفرها را بیرحمانه میسوزاند.
دیگر فرقی نمیکرد، روز باشد یا شب، طلوع باشد یا غروب، و یا در کدام فصل و کدام سال...
روزها، آدمها، اتفاقات، فصلها و هر آنچه بر من میگذشت، تکراری و یکنواخت شده بود...
یک جای کار میلنگید، لنگ میزد، سینه خیز به پیش میرفت و اما، اما...
تلاش کردم بفهمم، درک کنم و مقصر را بیابم، آخر این حجم از درد، این همه نیستی و این همه رنج، میبایست دلیلی داشته باشد، این طور نیست که آدم یک روز از خواب بیدار شود و ببیند که دنیا بر سرش آوار شده است...
قسمت سختش آنجا بود که میدیدم دیگران چقدر خوشبختند، چقدر جوان ماندهاند و از ته دل، به ریش دنیا میخندند، و تنها من بودم که همه چیزم را، در قمار زندگی، باخته بودم...
هر چه میخواستم فریاد بزنم و کمک بخواهم، اما صدا در گلویم خفه میشد، در مغاکی ژرف، لحظه به لحظه فرو میرفتم و هیچ کس هم متوجه نبود که دارم ذرهذره آب میشوم.
مثل برگی زرد، به انتظار اولین تندباد خزان بودم، اما ایستادگی میکردم و به همه چیز چنگ میانداختم تا بلکه شاید، دوباره سبز شوم، اما، تلاشم بیفرجام بود و من به زودی، سقوط میکردم، آن هم در سکوت غروب یک روز پاییزی...
کلاغی بر بامی غارغار میکرد و دلم را با آوازش خراش میداد...
همه چیز بیهوده بود، همه چی پوچ بود...
آخ مادر، میدانستی که من چه خوب گریه میکنم؟
به پهنای صورتم، اشک میریزم و این دانههای شور، چون الماسی غلط میزنند و گونههایم را میخراشند...
بذر غم را چه کسی در من کاشت که حال ریشههای سیاهش، به دور گلویم پیچیده، آن را بیرحمانه میفشارند و لحظه لحظه، بیشتر در اعماق احساسم، رسوخ میکنند.
مادر، کاش هربار که پاییز میشود، از گور برمیخیزیدی، همچون گذشته، که با سینههای شادابت، حیات را در گلویم میریختی، من را در آغوشت، سخت میفشردی و من دوباره عطر پیراهنت را به سینهی خشکیدهام دعوت میکردم و بار دیگر، این مرگ بیپدر را، باهم، از این خانهی ماتم زده بیرون میکردیم...
اول پاییز ۱۴۰۵