
کاش من پنجرهی اتاقت بودم
و به وقت دلتنگی غروب
به دور دستها خیره میشدیم
به سیاهی کلاغها
به شهری خاکستری از دود
به عابران خسته از این زندگی پر از ملال
به دخترکان زیبا
به پسربچههای بازیگوش
به عاشقان زنده دل
به افسردگان نا امید
کاش میتوانستم
دنیا را
فقط و فقط
از نینیهای تو به نظاره بنشینم
بس که چشمهایت زلالند
و کاش همهی آدما
میتوانستند
دنیا را از نگاه تو زبیا ببینند
من به پنجرهی اتاقت
حسودیام میشود
کاش من درختی بودم
سرسبز و کهنسال
و با چوب تن من
پنجره میساختند برای اتاقت
آنگاه همیشه کنارت بودم
در چهار فصل سال
در غم و شادیهایت
کاش من پنجرهی اتاقت بودم
که از دریچههای وجود من
تلالو عشق را
به روح تو میتابانیدم
کاش من پنجرهی اتاقت بودم
کاش تمام وجودت بودم
و کاش
خود خود تو بودم...
۵ آبان ۱۴۰۵