
کاش در زمان جنگ
می زیستم
آن وقت اگر
امید به وصالت نبود
برای وصال دیگری
در طلب شهادت می رفتم...
من را
میان گورهای دسته جمعی دفن نکنید
چون آنها بدون عشق
به راستی مرده اند
مقبره ام را
در جایی نا معلوم بنا کنید
و روی سنگ قبرم بنویسید
یک عاشق گمنام
این گونه
راحت تر زنده ام...
شبیه چشم تو را
هیج جایی نیافتم
بگو
چه جادویی
زیر آن مژگان زیبایت
نهفته است
که دل نازکم را
مدام می لرزاند...
خانه ام را ویران کن
من نیاز دارم
شب هنگام
ماه را
زیر سقف آسمان
به نظاره بنشینم
چون پرنده ای بی وطن
آوارگی را
در چمدان خویش
به سوی مرزهای بیگانه
با خود حمل کنم
من از روزی که فهمیدم
در سرزمین تو
یک غریبه بیش نیستم
تصمیم گرفتم
دیگر
وطن نداشته باشم
به دریا زدم
و گذاشتم تا طوفان
تابوت من را
برای بیگانگان آن سوی زمین
به ساحل بیاورد
فردا در اخبار خواهی شنید
جوانی پناهنده
در آبهای یونان
غرق شد....
10 مهر 1402
علی دادخواه