ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

چند تکه پاره نوشته




موهایم را کوتاه کردم، یعنی با نمره صفر زدم. شبیه سربازی شده ام که تازه می خواهد برود خدمت. شاید هم قرار است بروم و سفری در پیش رو دارم که مقصدش را نمی دانم،درست مثل همان دورانی که وقتی در حیاط سازمان نظام وظیفه با دلهره منتظر بودم تا نامم را صدا بزنند و بگویند که قرار است کجا خدمت کنم.
پیام می دهم و به او می گویم که موهایم را با نمره ی صفر زده ام. می گوید برای چه؟ می گویم هوا گرم است و من هم دائم در خیابان ها در حال جابجایی بار و کالای مردم هستم. داخل کلاه کاسکت سرم از گرما می پزد و موهایم هم دائم چرب می شود.
می گویم قرار است به جنگ اعزام شوم و بعدش هم شهادت در انتظارم است. پیام می دهد و می گوید بی خود، لازم نکرده شهید بشوی. می گویم اسمم می شود شهید سردار حاج علی، یک سرباز مدافع وطن.
می گوید تو یک دیوانه ای. جوابش را نمی دهم. اما با خود می اندیشم که حتما اسم کوچه مان را عوض خواهند کرد. اصلا چه کسی گفته که من سردار می شوم، مگر سرباز بودن چه اشکالی دارد. اما دوست دارم خودم را یک قهرمان تصور کنم، اما در قامت یک سرباز معمولی می روم و در جنگی نا معلوم ناپدید می شوم و شاید هم اصلا پیدایم نکنند.
اما من هنوز اینجا هستم، در شهری که در آن هیچ خبری از توپ و تانک نیست. آرام و گمنام بین مردم عادی می روم و می آیم بی آنکه کسی از رویایی که در سر می پرورانم خبر داشته باشد. اما همین هم جنگ است، اینکه در این رقابت نابرابر روزگار بتوان خود را سالم نگه داشت و در کثیفی ها فرو نرفت. همین که پولی حلال بدست آورم. همین که آزارم به کسی نرسد. باید گفت من مدت هاست که شهید شده ام ولی نه آنطور که همه فکر می کنند.


دلم برای نوشتن تنگ شده است اما چه کنم که غم نان نمی گذارد تا پرنده ی خیال از قفس خود آزاد شود و برود آن دور دورها، جایی که یک عالمه کوه و درخت دارد، آبشار و رودخانه دارد و آخرش هم می رسد به آبی بیکران.

تا به خودم آمدم دیدم سوار بر موتور، خیابان های پر از دود و ترافیک شهر را با شتاب طی می کنم بی آن که بدانم بعد از چند ساعت مقصد نهایی ام به کجا ختم می شود. شبیه به دیوانه ای شده ام که سرگردان است و نمی داند به کجا می خواهد برود.

دو روزی است که به خاطر تعطیلات رسمی بازار از تب و تاب افتاده. خبری نیست و من می چرخم تا شاید مسافری یا باری به تورم بخورد بلکه وقتی شب به خانه بر می گردم دلم خوش باشد که پولکی هرچند اندک به حساب خالی ام واریز شود.

امروز دومین روز تعطیل است. تصمیم گرفتم کم تر نگران باشم و از هوای بهاری خرداد نهایت استفاده را ببرم. در چند نقطه از شهر که باری را جابجا کردم، در زمانی که سرم خلوت بود، کنار خیابان متوقف می شدم و برادران کارامازوف را می خواندم.

غروب و هوای بهاری، چه ترکیب زیبایی وقتی کتابی جذاب چاشنی آن می شود. فقط اگر آن کسی که دوستش داری هم باشد و در کنارش بنشینی و زندگی را در همان عصر تجربه کنی، طوری که وقتی نسیم خنکی می وزد و چند تار موی او را با خود به هوا می برد، به چشم هایش زل بزنی و بگویی تو اگر نباشی، طعم لحظه هایم همیشه تلخ است.


نوشتن یک درد است تا اینکه فکر کنید می تواند علاقه یا اشتیاقی باشد که نویسنده از سر شوق و حال خوب می نویسد. چون هر چقدر هم شوق و ذوق داشته باشید، نوشتن آن قدر سختی دارد که شما در قسمتی از راه خسته خواهید شد و عطایش را به لقایش می بخشید.

اما وقتی درد دارید دیگر ماجرا فرق می کند و تا درمان نشوید آرام و قرار نخواهید داشت و خدا نکند روزی برسد که دکتر به شما بگوید هیچ راه درمانی وجود ندارد و بایستی تا آخر عمر دارو مصرف کنید، شاید بتوان آن هایی که دیابت نوع یک دارند را مثال زد که دائم باید از انسولین استفاده کنند و حواسشان به رژیم غذایی خودشان باشد. آن ها نه برای جلب توجه و نه برای تایید دیگران و نه برای مشهور شدن بلکه فقط فقط برای سلامتی خودشان تلاش می کنند و تا آخر عمر هم دست از تلاش بر نمی دارند.

حال نوشتن هم یک نوع مرض است که وقتی به جان یک نفر می افتد، دیگر رهایش نمی کند و هیچ درمانی جز نوشتن او را التیام نمی دهد. هرچند من مثل همه ی بیمارانی که دعا می کنند خدا آن ها را شفا بدهد، دوست دارم بیماری ام خیلی زود خوب شود و روزی دست از نوشتن بردارم و مثل یک انسان عادی به زندگی بپردازم و آن قدر ذهن و جانم درگیر خواندن و نوشتن نباشد.

پس اگر کسی می خواهد واقعا یک نویسنده باشد، باید دعا کند که خداوند به این درد مبتلایش کند و از طرفی مردش باشد و همه دردهایش را هم به جان بخرد، نه اینکه با هجوم اولین اندیشه ها از کوره در برود و سر به بیابان غفلت بگذارد. یعنی اینکه باید دعا کنیم که این درد ما را به سمتی نبرد که سمت شیطان را انتخاب کنیم و هر جور خواستیم بنویسم و به خورد ملت بدهیم.




15 خرداد 1402


پ ن: از نوشته هایی که در پیش نویس ها جامانده است.

7 دی 1402



نوشتن
۳۶
۱۸
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید