
پیشنهاد می کنم موقع خوندن اولین نوشته به این آهنگ زیبا از آقای اصفهانی گوش کنید :
همیشه همان ها را گوش می دهم
آن آهنگ هایی که وقتی رفتی
آتش درونم را
بیشتر می افروخت
و من می سوختم
که این شعله ها
گاهی آرامم می کرد
و گاهی چنان میسوزاند
که انگار جنگلی می سوزد
و امیدی هم به خاموشی اش نخواهد بود
آن چنان که
هر چه از من باقی می ماند
یک بیابان خاکستر بود...
دومین نوشته را هم با شنیدن این آهنگ از هوروش بند مطالعه کنید :
می گویی
از آهنگ ها خسته نمی شوی؟
آن ها قدیمی شده اند
و زیادی تکراری!
گوش دادن چند باره شان
چه سودی برایت خواهد داشت؟
می گویم
تو در خیال من
تکراری می شوی؟
آیا قصه ی این آهنگ ها را می دانی چیست؟
می گویی
هر چه هست
تمام عمر را که نمی توانی
دلت را
به تکرار خوش کنی!
می گویم
زندگی همین است
یک عادت تکراری
برای لحظه ای که می خواهی
برای همیشه
جاودان باشد
و تو که نیستی
و این رویای توست
که هر دقیقه
با من حرف می زند
و این تکرار تکراری ترین لحظه ها
برای من
مثل نفس کشیدن
هنگام طلوع خورشید است...
11 شهریور 1399
علی دادخواه