پوتین

قرار نبود به جنگ و جبهه برویم، فقط دو ماه آموزشی و دوری از خانواده شاید می توانست از ما مرد میدان بسازد و اگر هم دشمنی می خواست به ما حمله کند، انتظار می رفت با آموزش های نظامی که یادمان می دادند، بتوانیم مسافت تقریبی خودمان را با دشمن تخمین بزنیم و نشانگر رو کلاشینکف را طوری تنظیم کنیم تا تیری که می زنیم بتواند طول بیشتری را طی کند یا اینکه اگر درشب گم شدیم بتوانیم از روی ستاره ها یا قطب نما مسیرمان را پیدا کنیم.

از همه ی آن آموزش ها، بیدار و خوابی ها، نگهبانی ها و رفتارهای گاها خشنی که با ما می شد چیزی در خاطرم باقی نمانده است، یعنی الان با این اضافه وزنی که پیدا کرده ام فکر نمی کنم در هیچ جنگی بیشتر از چند روز دوام بیاورم. حتی یادم رفته است که اسلحه را چگونه باید در دست گرفت یا اینکه در چه حالتی تک تیر اندازی می کند و در چه حالتی به صورت رگباری.

راستی اگر جنگ بشود آیا من داوطلب می شوم ؟ هرچند که کارت پایان خدمتم فقط در زمان صلح اعتبار دارد و اگر جنگی شروع شود و نیاز به نیروی انسانی بیشتری باشد، باید دوباره آماده ی رزم شوم و احتمالا باید دوباره دوره ی آموزشی را پشت سر بگذرانم تا یادم بیاید فاصله تا دشمن را چگونه باید تخمین بزنم.

از دوران آموزشی تنها چیزی که یادم مانده است، پوتین های خشکی بود که به ما دادند. آن هایی که پولدارتر بودند و وسعشان می کشید رفتند و بهترین پوتین های موجود در بازار را خریدند تا پایشان اذیت نشود، حال نمی دانم این جمله درست است که می گویند پا قلب دوم ما هست.

مجبور بودم همان پوتین های خشک را بپوشم. پاهایم خیلی اذیت بودند. پاشنه و نوک انگشتانم تاول زده بود و از درد پا در امان نبودم. بعد از چند روز تصمیم گرفتم هر جور شده با همان اندک پولی که داشتم یک جفت پوتین خوب برای خودم بخرم. آن وقت ها حقوق سرباز حتی به اندازه ی کرایه ی رفت و برگشت به خانه اش نبود چه برسد که بخواهد با آن برای خودش خرج دیگری انجام دهد.

ورزش صبحگاهی، دویدن و تمرین رژه با آن پوتین های سفت و خشک بزرگترین عذابی بود که در دوره ی آموزشی تحمل می کردم. برای خرید پوتین آن قدر امروز و فردا کردم که بعد متوجه شدم پوتین هایم آرام آرام دارند نرم و سایز پایم می شوند. انگار در این مبارزه من پیروز شده و توانسته بودم آن پوتین های سرکش و سر سخت را نرم کنم طوری که بعدا پاهایم اصلا احساس ناراحتی نمی کردند و هر کسی که نمی دانست فکر می کرد آن ها از همان ابتدا لطیف و ملایم بودند درست شبیه همان پوتین هایی که بچه پولدارها برای خودشان خریده بودند.

حال بماند که پوشیدن و در آوردن پوتین از پا چه مکافاتی دارد و هنگامی که هوا گرم است پا به شدت اذیت می شود و تنها در زمستان است که می شود پوتین را تحمل کرد. من سربازی را دیده بودم که در تابستان برای فرار از گرمای داخل پوتین از جوراب نازک زنانه استفاده می کرد تا کم تر پاهایش عرق کنند. همیشه به این فکر می کنم آن هایی که در مناطق گرم سیر یا جنوب کشور خدمت می کنند، چطور می توانند با پوتین هایشان کنار بیایند هر چند همیشه انسان می تواند به هر شرایطی عادت کند همان طور که من توانستم به پوتین های زمختم عادت کنم.

18 اردیبهشت 1402