
به چشمهایت نیازمندم
و به دستانی که
وقتی هربار
غم دل به تو میگویم
بذر باران در بیابان جان خشکیدهام میکارد
و بعد دریا و دریا و دریا
این زیبا نیست
که تقدیر خوشبختی جهان
به دست تو افتاده است!
کافیست این بار که به آسمان مینگری
سفارش کنی
خواب مردم این شهر خسته
بوی عطر یاس بگیرد
و آنگاه سپیدهدمان
همه از رویایی خواهند گفت
که رنگ خدا بر آن نقش بسته است
میدانم
تو اگر دست بکشی
بر چین دامن تیرهی این شب سیاه
طلوع خواهد کرد
خورشید خوشبختی زمین...
۸ مهر ۱۴۰۵