
وقتی به آخرین حد از استیصال می رسم، صمیمی ترین و نزدیک ترین افراد به من هم نمی توانند پایگاهی باشند برای دریای طوفانی ام.
به ناچار گوشه عزلت را انتخاب می کنم و می گذارم آنقدر به دیوارهای تنهایی کوبیده شوم تا این سونامی از اندوه، از ساحل من، عبور کند.
اما هر بار که این حادثه اتفاق می افتد، زخمی دیگر به روح خسته ام اضافه می شود و رنجور تر از قبل و بدون آن که کسی بداند، باید ثانیه های بی پایان عمر کوتاهم را سپری کنم و تا فاجعه ای دیگر، تنم را به خوابی آشفته بدهم، بلکه شاید این حجم از درماندگی را، در رویایی شبانه، به دست فراموشی بسپارم.
براستی هیچ وقت درک نخواهم کرد برای چه ؟
آمده ایم که عذاب بکشیم ؟
خب آخرش که چه ؟
من نمی خواهم قهرمان باشم، خواهش می کنم اسمم را از لیست سلاطین خط بکشید و برم گردانید به همان جا که بوده ام. من از قبل در این آزمون باخته ام.
یا شاید هم اسیر شیاطین شده ام. یک عصر تابستانی که در خواب غفلت بوده ام، مرا دزدیده و حافظه ی خوشی هایم را پاک کرده اند و ناگهان پرتم کرده اند در میدان نبرد گلادیاتورهایی که برای زنده ماندن شان، حاضر به دریدن هر گلویی هستند.
چند بار به صورتم سیلی محکمی زده ام، ولی انگار این واقعی ترین خواب وحشتناکی است که بیدار شدن در آن محال است.
این استیصال روزی نفس را از من خواهد گرفت ...
20 آبان 1399
علی دادخواه