ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

وصیت کن چه کسی تو را به خاک بسپارد.



چهل سالگی یکی از آن مرز‌های عجیب عمر محسوب می‌شود. تا قبل از آن حواست نیست که چگونه سال‌های کودکی، نوجوانی و جوانی را می‌گذرانی، انگار که همیشه ابدیت را در پیش رو داری و خود را یک رویین تن می‌بینی. اما ناگهان در مرز چهل سالگی، متوجه می‌شوی که به خط پایان نزدیک شده و جوانی را از کف داده‌ای.

اکنون که در ۳۸ سالگی هستم و آخرین‌ سال‌های جوانی را طی می‌کنم، دو چیز ذهنم را به خود مشغول کرده است، تنهایی و مرگ. این دو انگار از مدت‌ها قبل‌تر در انتظارت بوده‌ و می‌خواسته‌اند در بزنگاه زندگی، گلویت را سخت بفشارند. تنهایی و مرگ، دو دوست و دو برادر خونی، که هیچگاه از یکدیگر جدا نمی‌شوند.

تقریباً با تنهایی کنار آمده‌ام و روزی که هم مرگ سراغم را بگیرد، من قطعاً در دست‌رسشم خواهم بود. اما تنها یک چیز ذهنم‌ را به خود سخت مشغول کرده است و آن این که چه کسی در آخرین مرحله از مراسم خاکسپاری، با دست خود، تن نحیف، خسته، فرسوده و بی‌جانم را لمس و آن را به آغوش زمین، می‌سپارد. به نظرم این دست بایستی خیلی مقدس باشد و یا لااقل جزو پاک‌ترین‌ها.

در تنهایی خواهی فهمید که تعداد کسانی که برای تو اهمیت قائل هستند و تو را بدون هیچ دلیل خاصی دوست دارند، حتی کمتر از تعداد انگشتان یک دست هستند. شاید اولین بار که به مساله‌ی خاکسپاری فکر کنی، به این نتیجه برسی که شاید آدم‌های زیادی باشند که می‌توانی آن‌ها را گزینه‌ی مناسبی برای خاکسپاری انتخاب کنی، اما درست بعد از اینکه به این مساله اندیشیدی، جهان شروع به غربال کردن می‌کند. با کمال تعجب می‌فهمی، کسانی که تا دیروز آنها را دانا‌ترین و بامعرفت‌ترین آدم‌ها می‌دانستی، ناگهان رنگ عوض کرده و خود واقعی‌شان را در معرض دید قرار می‌دهند و این از شگفتی‌های اندیشیدن درباره‌ی مرگ است.

آخر چطور می‌شود قبول کرد یک دست نامحرم تو را به خاک بسپارد، نامحرم نه از برای زن یا مرد بودن، نامحرم و بیگانه از این جهت که در زمان زندگانی، هیچ تو را نمی‌شناختند حتی اگر با تو رابطه‌ی خونی داشته اما از درد تو بی‌خبر بوده و غم تو به چشمشان نمی‌آمده. چنین دستی قطعاً در آخرین لحظه، قبل از رسیدن به خانه‌ی ابدی، روح میت را آزار خواهد داد و من با خود می‌گویم کاش هیچ دست نامحرمی، حتی در پایان، تن بی‌جانم را لمس نکند.

همیشه به مامان حسودیم می‌شود، با اینکه از او متنفر هستم، با اینکه او در زنده بودنش مایه‌ی عذابم بود، اما خدا به خاطر نمی‌‌دانم کدام کار خیری که انجام داده بود، عاقبت بخیرش کرد، از این لحاظ که نگذاشت یک دست نامحرم، در آخرین لحظه، جسم فرسوده‌اش را به خاک بسپارد و آن دست، دست آخرین فرزندش، یعنی من بود که او را به خاک سپرد، و نه دست کسانی که او را به وقت مریضی تنها گذاشته و باعث مرگش شده بودند.

آری، به مرگ بیندیشید و به دستی که قرار است برای آخرین بار شما را لمس کند. قطعاً معجزه خواهید دید، البته این کار را پیشنهاد نمی‌کنم، زیرا که چشم شما را باز خواهد کرد، و خواهی دید که چقدر آدم‌های نامحرم، اطراف‌تان زیاد است. باور کنید خوشبختی این نیست که همه‌اش در زمان زندگانی از نعمت‌ها برخوردار باشید بلکه خوشبختی باید تا بعد مرگ هم شما را همراهی کند و امتداد داشته باشد.

۳۰ شهریور ۱۴۰۵


مرگخاکسپاریچهل سالگیتنهاییمامان
۰
۰
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید