
از مصر چون به کنعان بازگشتم، مرا خویشی نیست
در مصر هم ماندم اما هیچ خریداری برایم نیست
کاش هیچ راهی به چاه تنهاییم وجود نداشت
برای فرار از تقدیر هیچ چاره ای نیست
گمان کردم خدا هر که را دوست دارد عزیز میکند
اما نمیدانستم این لطفش از راه زندان جدا نیست
در آن لحظه که زلیخا مرا به دامان گناه می خواند
می دانستم که از تهمت ناحق هیچ راه فراری نیست
امید بستم که شاید آن معشوق گنه کار شفاعتم کند
ولی امید بستن به غیر خدا هیچ راه آزاد شدن نیست
برای پدر نشان می برند، پیراهنم را به کنعان می برند
اما حیف که در این وادی هیچ بوی یوسفم نیست
سرنوشت هر آنچه خواست بر ما روا داشت اما
فهمیدم هر عزیز شدنی در درگاه حق ممکن نیست
12 آبان 1402
علی دادخواه