دیروز باز دوباره دنیا بر سرم خراب شد، از همه چیز به یکباره متنفر شدم حتی از نوشتن هم بیزار بودم و حس بیهودگی شدیدی من را در خود فرو برده و می توانستم احساس کنم که از زندگی به طور کامل سیر شده ام و این بیشتر باعث می شد که در آن لحظه ی شوم، حس انزجاری شدید از نوشتن را داشته باشم.
البته تنها فقط نوشتن نبود که در آن ساعت من را آزار می داد، دلم می خواست دنیا برای همیشه من را فراموش می کرد. دوست داشتم از خاطر همه ی آن هایی که در ذهنشان حضور داشته ام پاک می شدم، ترجیح می دادم به مانند غریبه ای باشم در شهری بیگانه و تمام بار مصیبت زندگی را به تنهایی به دوش می کشیدم.
طنز ماجرا آنجا بود که درست شب قبل می خواستم دوستی را دلداری بدهم و او را به ادامه ی زندگی ترغیب کنم اما فردای آن روز من کسی بودم که بیشتر از همه دوست داشتم هر چه زودتر این زندگی نکبت بار برایم تمام شود.
از طرفی در وقتی که تمام دنیا برایم تیره و تار می شود دلم نمی خواهد کسی دلداری ام بدهد و من را به آینده امیدوار کند. ترجیح می دهم به تنهایی خود پناه ببرم و پاسخ هیچ تماسی را ندهم، چون در غیر این صورت آشفتگی ام چند برابر می شود و از همه بدتر این است که نمی توانم احساس واقعی ام را به اطرافیانم منتقل کنم تا آن ها بفهمند چه میزان درد را در سینه ام تحمل می کنم.
می توانم اعتراف کنم به آینده هیچ امیدی ندارم و همه چیز را سیاه می بینم اما این تفکر فقط به من مربوط می شود، یعنی به عنوان یک انسان آزاد حق دارم داستان زندگی را هر جا که می خواهم تمام کنم بی آنکه نظر کسی برایم مهم باشد. آری این واقعا خودخواهانه است، اما شاید تنها دارایی من همین غرور بی جاباشد که می توانم آن را به رخ بکشم هر چند که در واقعیت فقیر تر از آنم که بخواهم عرض اندام کنم.
این ها را نمی گویم تا کسی برایم دل سوزی کند یا حرفی بزند که حالم بهتر شود. راستش از هر سخن امیدوار کننده ای بیزارم و ترجیح می دهم از غم و غصه ای که در آن غرق شده ام بمیرم ولی کسی به من نگوید که به زندگی امیدوار باشم، آقا جان گوش من یکی حداقل از این جور صحبت ها پر است و دیگر ظرفم پر شده و جایی برای حرف های انگیزشی ندارم.
پس دلم می خواهد فقط حرفم را بزنم بی آنکه کسی جوابم را بدهد. همین کافی است تا ذهنم کمی خالی شود. باور کنید که الان هم نمی دانم چرا دارم این ها را می نویسم، همین دیروز بود که حس انزجار شدیدی نسبت به نوشتن داشتم و دلم نمی خواست که انگشتانم هیچ الفبایی را روی دکمه های صفحه کلید لمس کند. اما چه کسی اهمیت می دهد، نوشته ها مثل غباری می مانند که روزی در دل آسمان و دشت ناپدید می شوند.
در مورد آینده ی کاری ام مردد هستم، چند باری می خواستم از شغل فعلی استعفا بدهم، راستش دیگر تحمل استرس را ندارم اما از طرفی بیکاری هم درد دیگری است که تاب تحمل آن را هم ندارم. نمی دانم به خاطر اینکه نمی توانم مثل یک انسان عادی زندگی کنم چه کسی را مقصر بدانم، پدرم، مادرم یا خودم ؟
شاید این نوشته موقت باشد پس جدی نگیرید.
دی 1401