
مهم تر از نوشتن، حال و حوصله ای است که باید داشته باشیم تا بتوانیم با شوق و ذوق بنویسیم و خروجی بهتری از ذهن مان را در اختیار دیگران قرار بدهیم. باید به حال کسانی حسرت خورد که یاد گرفته اند چگونه می توانند حال شان را طوری تنظیم کنند که بتوانند در هر شرایطی از موهبت نوشتن برخوردار شوند.
حتی کتاب خواندن هم در شرایط کنونی حال و حوصله می خواهد. اگر همه ی عوامل حواس پرتی و عدم تمرکزی که شامل شبکه های مجازی می شوند را حذف کنیم باز هم می بینیم که دغدغه های زیادی ما را احاطه کرده اند و آن قدر زندگی ما را به خود مشغول کرده است که در یک سیستم کامپیوتری و مکانیکی گیر افتاده ایم و توان خارج شدن از آن را به این راحتی ها نخواهیم داشت. باز هم خوش به حال آن هایی که در گیر و دار همه فشارها و مشکلات زندگی، می توانند لحظه ای را با خود خلوت کنند و وقت خود را به خواندن عمیق اختصاص دهند.
همه ی آن هایی که می خوانند و یا با داشته هایی که حاصل مطالعه زیاد است می نویسند، تنها زندگانی هستند که روزگار به خود می بیند.
راه دوری نرویم، اگر به همین ویرگول نگاهی بیاندازیم می بینیم که چه کسانی هنوز نفس می کشند و عده ای که متاسفانه در قید حیات نوشتن نیستند. با دیدن حساب های کاربری به گل نشسته و از کار افتاده، آدم به فکر فرو می رود که حال صاحبان آن ها کجا هستند و چه می کنند. از طرفی نویسنده هایی که هرچند کم و با بزاعت اندکشان همت می کنند و چراغ خانه شان را روشن نگه می دارند را باید مورد سپاس قرار داد و از آنها برای زنده بودن و نفس کشیدن شان تشکر کرد که باعث می شوند امید به ادامه راه همچنان زنده بماند.
من می نویسم پس زنده هستم و امیدوارم این کارم ادامه داشته باشد و مرگ به آسانی راهی به میان زندگانی ام پیدا نکند.
داشتن حال خوب برای خواندن و نوشتن کار بسیار دشواری است و من همیشه در حال تلاش و مبارزه با نیروهای منفی هستم تا نگذارم بر من مسلط شوند، هرچند گاهی با شکست مواجه می شوم و اما امیدم را از دست نمی دهم و حتی با نوشتن یک جمله نشان خواهم داد که من هنوز نفس می کشم و زنده ام.
و در آخر می گویم بنویسد تا زنده بمانید و می نویسم پس زنده هستم.
20 خرداد 1401
علی دادخواه