
دلم میخواهد صدایت را ببوسم
نگاهت را لمس کنم
و در سرخی رنگ لبانت
خودم را غرق کنم
میخواهم
به دست زیباییات
کشته شوم
دوام نخواهم آورد
باور کن
در حضورت
در تابش خورشید وجودت
هر جهان
طلوعی تازه را
تجربه خواهد کرد
بر ما که مانده در ظلمت تاریکی
سبدهامان
خالی از باغ ستارههاست
چگونه نور را
چون یک میوهی نوبرانه
عرضه خواهی کرد؟
چه قدر از تو دورم
چون آخرین منظومهای
در کهکشان بینهایت چشمانت
که هنوز
هیچ کشف نشده است...
۲۲ مهر ۱۴۰۵