
هیچ وقت
به هیچ کس
نگفته ام
که روزگاری
دستم
در میان موج موهایت
راهش را
گاهی
گم کرده است
و تا به خود آمده ام
ساعت ها سرگردان
میان تو و آن خرمن سیاه
سرگشته و حیران بوده ام
و تو دستم را می گرفتی
و دوباره من را
به آغوش گرم خود
به آن آرامشی ابدی
دعوت می کرده ای
و دل پر از آشوبم را
آرام می کرده ای
به کسی هنوز نگفته ام
که بوسه های تو
حکم نوشدارو بود
قبل از مرگ ستاره ها
در شب هایی که
از آن تاریکی محض بوده اند
و آن ها را
به روشنایی خورشید یک ظهر تابستانی
تبدیل می کرده اند
هنوز هم
به هیچ کس نگفته ام
که هنوز هم
با تمام وجود
دوستت دارم...
انتهای اردیبهشت 99
علی دادخواه
انتهای فصل عشق