
فکر کنم تا حالا برای شما هم پیش اومده که جایی می خواستین صحبت کنید اما به دلایلی حرف خودتون رو خوردین و نتونستین اون چیزی که تو دلتون بوده رو به مخاطب بگین و شاید بعد از چند لحظه یا چند روز، بارها به خودتون غر زدین که چرا نگفتی؟ چرا مثل یه درخت اونجا ایستادی و هیچی نگفتی ؟
اما گاهی هم پیش اومده که از خوردن حرفت پشیمون نشدی و اتفاقا کار درست این بوده که در اون لحظه ی حساس سکوت کردی تا در زمان و شرایطی بهتر، بتونی با تاثیر بیشتری حرفت رو بزنی!
موضوع جالب اینجاست که من علاوه بر حرف، نوشته هایی که داخل ذهنمه و قراره روی کاغذ بیارم رو هم می خورم ! البته چند روزی هم اون ها رو داخل مغزم نشخوار می کنم که به راحت تر هضم شدنش بیشتر کمک می کنه !
بنظرم این کارو حداقل روزی یک بار انجام می دم و بعضی از روز ها هم بیشتر !
البته این کار اون قدرها هم بد نبوده و باعث شده اون نیمچه آبرویی که دارم حفظ بشه :))
یعنی چی ؟
یعنی اینکه گاهی می خواستم الکی غر بزنم و به همه چی بد و بیراه بگم، بگم آخه این چه وضعشه ؟ چرا من اینجا هستم ؟ چرا کارم درست نمیشه ؟ و هزار تا غر دیگه ؟
و البته گاهی می خواستم اعتراف کنم به بعضی از کارهام، که خب این کارو نکردم :))
و یهو همه این نوشته های ذهنی رو می خورم و بعدش همه چی آروم میشه ! به همین راحتی !
گاهی نوشته هایی رو می خورم که خوردنشون کمی با درد همراهه و به راحتی قابل هضم نیستن و مغزم
می گه اینارو چرا می خوری دیگه ؟ بنویسشون و خودتو راحت کن !
منظورم اون نوشته هایی هست که دلم می خواد یکی اونا رو بخونه و بعدش بیاد بهم بگه رفیق، می فهمم چی می گی، درکت می کنم !
بعضی از نوشته ها رو هم از روی تنبلی و بی حوصلگی می خورم تا مجبور نشم بشینم و کلی کلمه تایپ کنم که آخرش هم معلوم نیست خوب از آب در بیاد یا نه ؟
باید به فکر یه رژیم خوب برای خوردن نوشته هام باشم چون اگه اینجوری پیش برم شاید دچار سوء هاضمه مغزی بشم و دیگه نتونم چیزی بنویسم !
آیا شما هم مثل من نوشته هاتون رو می خورید ؟
24 مهر 1399
علی دادخواه
پ.ن : از دوستان بسیار عزیز ویرگولی هم خیلی زیاد عذر خواهم که گاهی اوقات نوشته هاشون رو نمی خونم یا لایک می کنم و نظرمو نمی نویسم یا نظری بی ربط و کوتاه می نویسم ! امیدوارم حال خوندنم دوباره شارژ بشه و شیرجه بزنم توی دریای ویرگول و از اعماقش لذت ببرم :))
خیلی زیاد دوستون دارم به همین راحتی :))