
عزیز من
ای جاوید نام من
کاش میشد پاییز را
از تقویم زندگیمان خط زد
و مستقیم به زمستان صعود کرد
آخر این فصل خزان
داغ دل خزان زدهام را
هر بار داغتر میکند
با خود همیشه میگویم
حیف از ما
و حیف از جوانیمان که گذشت
من دیگر خواب سرچشمهها را نمیبینم
دیگر یادم میرود که قبل از مرگ
به تولدی دیگر بیندیشم
اینک خانهام گورستانی از خاطرات فراموش شده است
به چه باید دل خوش کنم
به اینکه شاید دوباره
منتظر باشم که مرغان مهاجر
در بهاری دیگر
به این تالاب خشکیده
بازگردند؟
نه عزیزکم
عمر من به کوتاهی عمر پروانههاست
آری
ما حیف شدهایم
ما برای عاشقی
جوانیمان را تباه کردهایم
و اینک
من دیگر
خواب سرچشمهها را نمیبینم...
۶ مهر ۱۴۰۵