
درست چهل سال دیگه، هیچ معلوم نیست کجای این کره ی خاکی دارم به زندگیم ادامه می دم، باید زیادی خوشبین باشم، چون اون موقع احتمالا هفتاد و سه سالمه، ممکنه تنها باشم، اصلا هم برای دنیا مهم نیست که دلیل اینکه تا اون تاریخ ترجیح دادم با کسی نباشم چی می تونه باشه، فقط خواستم با خودم خلوت کنم، همین و هیچ چیز دیگه ای.
احتمالا توی اون سال علم خیلی پیشرفت کرده باشه و من بیشتر از این تکنولوژی مزخرف دور شده باشم، مثل الان که خیلی دلم می خواد به سبک همون سال هایی نفس بکشم که می بایست آدم ها رو به هزار زحمت از روی آدرس کروکی یا تلفن ثابت پیداشون می کردم.
الان که فقط چند دونه موی سفید تو سرم پیدا میشه ولی قطعا تو هفتاد و سه سالگی همشون یا ریختن یا دیگه به رنگ مشکی نیستن، اصلا دیگه چه فرقی داره، مگه کسی قرار منو نگاه کنه و دلش یهو بریزه، راستش من تو اون سن و سال ترجیح میدم کمتر دیده بشم، تازه همین الانشم همینطوری کلی خجالت می کشم که توی یه جمع شلوغ صحبت کنم.
دوست دارم تا اون موقع کتابی نمونده باشه که حسرت خوندنش به دلم بمونه، چون نزدیک خط پایانم و معلوم نیست چقدر دیگه مهلت داشته باشم، آدم تا جوونه میتونه به خودش زیادی مطمئن باشه، همه کاراشو به فردا موکول کنه چون وقتش زیاده.
اما بدم نمیاد که حداقل یه چیزی تو مایه های کتاب ازم باقی بمونه، از مدل هایی که تو کتاب فروشی ها خاک می خوره و خیلی وقته که تجدید چاپ نمیشه، اصلا فراموش کردن یه پیرمرد هفتاد و سه ساله هم وجود داره.
چی بگم، اون آدم چهل سال بعد، کلی حرف تو سینش داره برای گفتن، احتمالا شبا تو هوای سرد پاییزی خودشو با آتیش چندتا تیکه چوب گرم می کنه و به آسمون نیمه ابری لبخند میزنه و با خودش میگه باید برگردم به گذشته و دوباره همه چیزو از اول تجربه کنم، اما خودش میدونه که این غیر ممکنه.
یه لیوان چای برای خودم میریزم، دستام حسابی پینه بستن، به آتیش زل میزنم و تو افکارم ناپدید میشم. من تو چهل سال دیگه یه آدم متفاوتم.
28 آبان 1400
علی دادخواه