
به نام خدا
نقدی که بر مطلبی پیرامون شعار زن، زندگی، آزادی، نوشته بودم، یک نفر پاسخی بر آن نوشت ولی حیف که آن را زود پاک کرد. صحبت ایشان برایم حکم یک تلنگر را داشت،حرف او این بود که بهتر است بروم ساندیسم را نوش جان کنم و از سایت دیگری پول در بیاورم یا شاید گفته بود بهتر است از ویرگول برم.
دیدم انصافاً حرف خوبی می زند و بعد از پنج سال نوشتن در اینجا، برای اولین بار به مزایای رفتن فکر کردم و دیدم ای دل غافل، ما انگار در خواب بودیم، غفلت کردیم و چه بسا حسرت ها خوردیم که چطور متوجه گذر عمر نشدیم.
این شد که گفتم از مزایای حذف حساب کاربری هم بنویسم، شاید شما هم مثل من از این خواب خوش بیدار شوید، وانگهی نعره بر آورید و جملگی رو به صحرا رویم بلکه شاید خداوند بر ما نظری کند و نور حق را بر دل سیاه مان بتاباند.
قبل تر هم دوستی به من تذکر داد که تو به ویرگول وابسته شده ای اما من انکار کردم ولی بعد که بیشتر در این مورد فکر کردم، دیدم راست می گوید و چقدر بد است که دچار وابستگی کاذب بشویم، آن هم به فضایی که به آن هیچ اعتباری نیست که آیا تا چند صباح دیگری باشد یا نه؟
1.رهایی از وابستگی کاذب به فضای مجازی
2.رهایی از دلخوشی کاذب از اینکه چه تعداد نفر ما را دنبال می کنند، چه تعداد آن قلب زیر نوشته ها را قرمز می کنند و چه تعداد برایمان نظری می نویسند.
3.رهایی از توهم نویسندگی. حالا حتما باید نوشته های ما توسط دیگران خوانده شود تا ما حال بهتری داشته باشیم؟، گیرم خوانده شد، بعدش چی؟ من که فکر می کنم اگر آنچه می نویسم هیچ وقت توسط کسی خوانده نشود، باز هم زنده خواهم ماند. اگر کتابی ننویسم، آنقدر کتاب ارزشمند وجود دارد که اگر بشر همین الان تصمیم بگیرد که دیگر کتابی منتشر نکند، باز هم نسل های بعد فرصت خواندن همه ی کتاب های خوب را نخواهند داشت.
4.به دیگران کمک می کنیم تا وقت گران بهایشان را با خواندن مطالب ما هدر ندهند.( از اینکه تا الان موجب اتلاف وقت شما شده ام، پوزش می طلبم. حلام کنید).
5.تبدیل شدن به یک خواننده ی پویا و فعال. می توانیم وقت مان را برای خواندن نوشته های خوب ویرگول صرف کنیم و با مطالعه ی بیشتر سطح دانش خود را افزایش دهیم.
6.از مرض نگاه کردن مداوم به آن زنگوله ی بالای صفحه و اینکه روزی هزار دفعه به ویرگول سرک بکشیم تا ببینیم چه اتفاقی افتاده است، راحت می شویم. البته به قول آن کاربر محترم که گفتن سرک کشیدن به مطالب دیگران کار خوبی نیست!
7.تمرکز و وقت بیشتر، برای مطالعه ی کتاب های مختلف.
8.درگیری و تنش کمتر. قرار نیست هر آنچه می نویسیم مورد پسند دیگران باشد و می بایست منتظر عواقب کارمان هم باشیم.
9.من که برخلاف نظر آن کاربر نتوانستم از ویرگول نانی درآورم و اگر شما هم مثل من هستید، بروید یک نانوایی دیگر، شاید آنجا هم نان بهتری داشته باشد و هم اینکه به آن آخر صف هم نان برسد!
10.یک ساندیس خور کمتر!
11.آقا شاید یکی از ما خوشش نمی آید، آخر مردم آزاری تا کی ؟ همین طوری هم نامه ی اعمال مان سیاه شده است، دیگر کاری نکنیم که گرفتان نفرین مردم بشویم.
12.بر طرف شدن تمام کدورت ها. قسمت جالب ماجرا این جاست که با حذف حساب کاربری، تمام کدورت ها بر طرف می شود به این شکل که اگر برای کسی نظری نوشته باشی که موجب ناراحتی ایشان شده باشد و در ادامه طرفدارها به شما هجوم آورده و حسابی به شما حالی داده باشند و از طرفی حرف های نامناسبی هم از جانب شما دریافت کرده باشند، با حذف حساب کاربری، تمام آن نظرات کذایی هم حذف می شوند و بعد می بینید که کلی نظر زیر یک مطلب وجود دارد که معلوم نیست برای چه کسی گفته شده است! به عبارت دیگر شما به کلی از صحنه ی روزگار ویرگول حذف خواهید شد.
برخلاف نظر بعضی از دوستان که فکر می کنند بنده بابت حمایت از حکومت، سهمیه ساندیس دریافت می کنم، باید بگویم که چند سالی می شود که به علت نداشتن شغل، چون درویشی زندگی را می گذرانم و اگر حرفی زده ام نه در حمایت از حکومت بلکه برای دفاع از حقیقت بوده است و نه بیشتر، برای اثبات این موضوع می توانید به مطالب قبل تر من نگاهی بیاندازید. باید گفت همین که حکومت جیب ما را نزنده، جای شکرش باقی است، دیگر سهمیه ی ساندیسش پیشکش.
حاج جلال لطف کردند و زیر یکی از یادداشت ها احوالم را پرسیدند و گفتند کجایی مشهدی علی؟ حالت خوبه؟
باید گفت که حال ما خوب است اما جلال جان شما هیچ وقت این را باور نکن، زیرا زمانی حال ما خوب می شود که از زندان دنیا رها شویم و پر بکشم به جایی که تمام حجاب ها برداشته می شود، آنگاه حداقل تکلیف مان با خودمان مشخص می شود، اگر اهل جهنم باشیم که می رویم آنقدر می سوزیم تا چیزی از ما باقی نماند و اگر هم اهل بهشت که نیاز به توضیح بیشتری نیست.
جلال جان شما که غریبه نیستی، من سال هاست که عادت کرده ام وقتی دلم می گیرد، آن را با کسی در میان نمی گذارم و این کار دو دلیل دارد: اول اینکه در شرایط فعلی، همه آن قدر گرفتار هستند که دیگر ظرفیت شنیدن دردهای کس دیگری را ندارند و دوم اینکه هیچ آدمی، واقعا نمی تواند آنچه را که می گویی درک کند، پس در بیشتر مواقع به جای شنونده بودن، به تو راهکار نشان می دهند یا به نصیحت کردن می پردازند، در صورتی که من تنها فقط می خواهم درد دل کنم، حرفی بزنم و سرم را روی شانه ای بگذارم که تحمل اشک هایم را داشته باشد و چون کسی را نمی یابم، به تنهایی ام، به سکوت، به فکر کردن، به نوشتن، به نشخوار ذهنی، به خیابان ها ، به سر زدن به کتابخانه ها و خواندن کتاب ها پناه می برم.
آری براستی اگر کتاب ها نبودند، بی شک مدت ها پیش در سیاهی مطلق، سقوط کرده بودم و برای همیشه دست از همه چیز می شستم. فعلا آن چیز که من را در بین همه ی مشکلات سَر پا نگه داشته، خواندن چند کتاب به صورت هم زمان است و به عبارت دیگر می توان گفت خودم را با خواندن خفه کرده ام.
با این کار از بُعد زمان و مکان جدا می شوم و انگار اصلا هیچ غمی در وجودم نیست. ولی از طرفی فکر می کنم به مانند یک معتاد، دچار نشئگی شده ام و درست شبیه کَپکی می مانم که سرش را در برف فرو کرده است تا شاید بتواند از دست صیاد نجات پیدا کند.
البته همان بنده خدایی که بالاتر به من لطف داشت و گفته بود ساندیست را بخور، این را هم متذکر شد که بهتر است تریاکم را مصرف کنم و در کار بقیه هیچ دخالت نکنم و خب چه سخن بجایی. بهتر دیدم بروم سراغ همان کتاب ها که حکم تریاک را برایم دارند.
جلال جان، این را هم بگویم که گاهی به شدت از نوشتن متنفر می شوم و حالم از ویرگول بهم می خورد. پس تصمیم می گیرم مدتی از اینجا دوری کنم، حتی در مواردی شدیدتر، تصمیم می گیرم که کلاً قید نوشتن در این سایت و هرجای دیگری را بزنم. اصلا من را چه به نوشتن؟ در کشوری که مسئولینش فقط به فکر منافع خود هستند و از هیچ فرصتی برای دزدی دریغ نمی کنند، آیا نوشتن من دردی را دوا می کند؟ اصلا من کی هستم که بخواهم مدعی باشم؟ من خود گیر نان شبم هستم بعد بیایم برای چه بنویسم؟ بنویسم که آخر به من بگویند ساندیس خور؟ البته می دانم در جوابم چه خواهی گفت اما کسی که عاشق نوشتن باشد، بدون هیچ بهانه ای می نویسد و من هم همین کار را می کنم که البته نه برای منتشر کردن، بلکه فقط برای دل خودم می نویسم.
در فضای چند قطبی، نوشتن آسان نیست و نهایتش این می شود که هر کی که معلوماتش در حد اینستاگرام است، به خودش اجازه می دهد که هر توهینی بکند و هر چه از دهانش در می آید بگوید. خب وقتی امثال این ها که هنوز به سن بلوغ نرسیده اند جرأت چنین جسارتی را به خود می دهند، نوشتن من شبیه یک طنز بی مزه است.
به خاطر همین چند قطبی بودن فضا، نمی توانیم با سایت ها و شبکه های مجازی داخلی، برای خود مخاطب بیشتری جذب کنیم و خودت که در مطلبی اشاره کردی که بازدید مطالبت کاهش یافته است. می بینی که ویرگول چه سیاست هایی دارد. از طرفی حجم محتوای تبلیغاتی که کاربران، آن را منتشر می کنند و همچنین، تبلیغات خود ویرگول هم که به آنها اضاقه می شود، آن قدر بالا رفته است که هر بار سایت را باز می کنم، می خواهم بالا بیاورم و از طرفی دیگر محتوای خوب در بین این همه آگهی گم می شود، هر چند که دیگر کسی هم نمانده تا محتوای خوبی تولید کند و ما هم که مانده ایم، به قول یک دوست ویرگولی، به این فضا و آدم های خوبش عادت کرده ایم و چه بسا اگر جای بهتری بود، خیلی قبل ترها به آنجا کوچ کرده بودیم.
امروز وقتی خبر شهادت مرزبان ها را دیدم، های های گریه کردم، نه به خاطر اینکه بسیجی باشم و به قول بعضی، ذوب شده در ولایت، فقط به این خاطر که من هم زمانی لباس نیروی انتظامی به تن داشتم تا به مردم کشورم خدمت کنم و می دانم که آنهایی که در نقطه ی صفر مرزی هستند، چقدر مظلومانه شهید می شوند. این گریه واقعا لازم بود و باعث شد کمی سبک تر بشوم.
آری، وقتی همه ما در خواب خوش بودیم، خدا حساب کاربری آنها را با شهادت از این دنیا حذف کرد و این چه عظمتی در خود دارد که هوش را از سر می برد. بله، آن موقع که گلوله ها صفیر می کشند و از میان گوشت و استخوان مرزبان ها عبور می کنند، عده ای پسر و دختر که از همه لحاظ تأمین هستند و از زندگی لذت می برند و اصلا هیچ تصوری از سختی های زندگی در ذهن خود ندارند، منتظرند ببینند که شبکه های ماهواره ای چه دستوری را به آنها ابلاغ می کنند تا بروند شعار بدهند و عکس قاتلان مردم را منتشر کرده و آنها را به عنوان قهرمان خود نشان می دهند. عده ای هم به دنبال حمایت از اقلیت های جنسی هستند تا همجنس گرایی را رواج دهند. و وقتی می بینم این آدم ها در بی خبری به دنبال امیال خود هستند بدون اینکه اصلا بدانند کارشان غلط است، حالم از همه چیز بهم می خورد.
یکی نیست بگوید، شمایی که در ناز و نعمت غرق شده اید، اصلا می دانید که مرزبانی هم وجود دارد؟ وقتی در مهمانی ها و جنش های خود در حال پاکوبی هستید و آزادی را فریاد می زنید، جوانی خودش را سپر بلا کرده است تا آن حرام زاده ها نتوانند خوشی شما را برهم بزنند. آیا آن مرزبان هم گفته بود تا به مامانش چیزی نگویند؟ آیا اصلا فرصتش را هم پیدا کرد تا آن را بگوید؟ وقتی که گلوله ها، آن بدنی که برای مادرش از همه ی ثروت های دنیا ازشمندتر است را پاره پاره کرده بود، چگونه می خواست پیغامی را برای مادرش بفرستد؟
چرا شما حامیان شعار وارداتی زن زندگی آزادی خفه خون گرفته اید و از این مرزبانان که برای امنیت شما جان شان را از دست داده اند، هیچ نمی نویسید؟ وقتی به امثال شما فکر می کنم، می خواهم بالا بیاورم. حالم از این حجم کثافت بهم می خورد.
جلال جان، دیگر چه چیز در این زندگی مانده است تا به آن دل خوش باشم. من گاهی از همه قهر می کنم، بی آنکه کسی بداند و البته دانستنش هم فرقی به حالم ندارد. گاهی می خواهم اعتراض کنم، با نبودنم، با منزوی شدنم، تن ندادنم به بردگی برای چندر غاز پول و سعی برای حذف کردن خودم از این اجتماع پر از گرگ و کفتار.
حرف برای گفتن و مطلب برای نوشتن بسیار است، می توانم به اندازه ی یک قرن بنویسم و منتشر کنم، اما با این همه روضه ای که برایت نوشته ام، دیگر انگیزه ای هم می ماند؟ چه خوب می شد که خدا در تنظیمات این دنیا، گزینه ای هم برای حذف حساب کاربری می گذاشت و چه خوش بود که می توانستیم خود را از این همه تباهی نجات بدهیم.
دنیا به آدم هایی چون من نیاز ندارد و این گونه است که چون تفاله ای، به دنیای تنهایی خود پرت شده ام. گله ای نیست و توقعی هم ندارم، هر کسی سرنوشتی دارد و از آن نمی تواند فرار کند، خون من از آن هزاران کودکی که در غزه کشته می شوند، رنگین تر نیست. پس چاره ای جز تحمل بر رنج دنیا نداریم و می بایست راه رفتنی را پیمود.
جلال جان، حرف هایم را زیاد جدی نگیر. این ها حاصل سودای زیادی است که در مغزم رسوب کرده و حاصلش شده، مشتی خزعبلات که جز گرفتن وقت شما، فایده ی دیگری ندارد.
24 آذر 1402