ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

مرگ یا زندگی


نه به اندازه ی کافی جرات دارم و نه، نا امیدی مطلق بر من چیره شده است تا بتوانم داستان زندگی ام را خاتمه بدهم. اما همین اندیشیدن به مرگ و این که انسان می تواند خودش را از هستی محو کند، گاهی مثل دارویی ذهنم را آرام می کند. می توانم به این قابلیت اعتماد کنم و اطمینان داشته باشم که اگر دیگر توان ادامه دادن را نداشته باشم، راه حلی نهایی وجود دارد که می تواند به یک باره تمام دردهایم را تسکین دهد و من را از زندانی که در آن حبس شده ام نجات دهد.

این ها را نمی گویم تا خود را توجیح کنم و خودکشی را امری موجه جلوه دهم. برعکس گاهی بر این باورم که سخت باید به نکبت زندگی چنگ زد و از اینکه در دل کثافت ها می شود پاکیزه ماند لذت برد، در صورتی که درست کمی آن طرف تر مرگ چشم در چشم به تو نگاه می کند و منتظر است تا به ندای او پاسخ دهی.

بار ها به این فکر کرده ام که چگونه و با چه روشی می شود از زندگی آسوده شد. راستش وقتی کم می آورم به دنبال این هستم که راه فراری پیدا کنم و چه چیز بهتر از اینکه به یکباره پرونده ی همه ی مشکلات را ببندم و خود را آسوده کنم. گور پدر دنیایی که این چنین وحشیانه تو را به سمت پرتگاه نیستی هل می دهد. اگر همین را می خواهد پس بنشیند و تماشا کند که آخرش چه می شود.

فکر می کردم با نزدن واکسن گامی به سمت مرگ برداشته ام. تصورم بر این بود که مردن می تواند خیلی ساده اتفاق بیافتد و من جزو آن دسته از انسان هایی هستم که وقت رفتنشان رسیده است و به خاطر ژن ضعیف و یا هر دلیل دیگری که طبیعت صلاح می داند باید از زمین پاک سازی شوم. قانونی نانوشته که ضعیف تر ها را می کشد تا نسلی قوی آینده ی بشر را ادامه دهد.

اما این ایده خیلی احمقانه بود و من همچنان باید به این زندگی پوچ با اعمالی شاقه ادامه دهم، ولی این را هم انکار نمی کنم که اگر مانده ام شاید دلیلی داشته است، نمی گویم حکمت داشته چون کمی وزن این کلمه سنگین است و نمی توانم آن را در ذهن خود هضم کنم. پس به ناچار باید ادامه بدهم و با افکاری که شاید بشود اسمش را مازوخیسم گذاشت کنار بیایم.

در این مدت آن قدر افکاری پیچیده در سرم انباشته شده است که نمی دانم باید از کجا شروع کنم تا با نوشتن شان آن ها را کم کم از مغزم تخلیه کنم. فکر می کردم شاید با گفت و گو بشود خودم را از غمی که درونم رخنه کرده است، از اضطرابی که جانم را می سوزاند و از استرسی که ریشه هایم را می خشکاند رهایی یابم، اما وقتی می بینم صدایی که از حنجره ام برون می آید هیچ وزنی ندارد مجبور می شوم همه چیز را بر دوش کلمه ها و جمله ها بیاندازم.

نمی دانم دنیا چه نقشه ای برایم کشیده است. حاضرم تا بر سر زندگی ام معامله کنم و تمام آن را بدهم تا بلکه شاید آرامشی ابدی دریافت کنم هر چند که این آرزویی مزحک است که فقط یک ذهن مریض می تواند آن را در خود بپروراند.

صحبت هایم پیرامون مرگ بسیار است و از طرفی فرصت زندگی آن قدر کم است که گاهی حسرت این را می خورم که شاید نتوانم چیزی که در اعماق وجودم انباشته شده است را به دنیا عرضه کنم و فقط می توانم مقداری امید داشته باشم از این بابت که بتوانم نوشتن را ادامه بدهم، انگار این تنها کاری است که می تواند بین من و مرگ فاصله ای هر چند کم ایجاد کند.




4 بهمن 1401




زندگیمرگخودکشی
۳۰
۱۰
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید