
۱
وبلاگ نویسی را باید منظم و پشت سرهم انجام داد، آن هم وقتی در یک شبکه اجتماعی باشد، آن هم وقتی نمیتوان به نویسنده دسترسی داشت. آخر از کجا بفهمیم کسی که پشت این مطالب است و مدتی نوشتهای منتشر نکرده، دقیقا چه میکند؟! هرچند من خودم خیلی دلم میخواهد که کسانی که مطالبم را میخوانند، دائم دل نگرانم باشند و سراغم را بگیرند(آرزو بر جوانان عیب نیست!)
بله میگفتم، خاصیت نوشتن در مجازی این است که باید هر روز یا حداقل هفتهای یک بار در آن حضور داشت، به نظرها پاسخ داد و نظری هم بر مطالب دیگر نوشت، وگرنه خیلی راحت، میان بینهایت مطلب دیگر، دفن میشوی، آدمها زیادی سرشان شلوغ است و تو را راحت میتوانند فراموش کنند.
اما گاهی آدم از خود میپرسد در این زمانهی پرهیاهو، در شلوغی این روزها، در بین این همه نویسندگان کارکشته و کار بلد، این نوشتن و این حضور در مجازی، به چه کار خواهد آمد؟ سهم من از زمان مطالعه آدمها چقدر میتواند ناچیز باشد!
جنگیدن برای زندگی چه در واقعیت و چه در مجازی، کاری بس دشوار است. گاهی به این فکر میکنم که زمانهای زیادی را در وبلاگ نویسی هدر دادهام در صورتی که اگر به همان اندازه در دنیای واقعی تلاش میکردم، میتوانستم با آدمهای واقعی بیشتری ارتباط برقرار کنم و نتایج قابل لمسی را بدست میآوردم. البته اگر هدف رسیدن و برخورد با کسان دیگر باشد.
حال آنکه کافی است تصمیم بگیرم که دیگر در مجازی نباشم، آب از آب تکان نمیخورد و اگر سال هم بگذرد دیگر کسی سراغی از تو نمیگیرد. این را خود به چشم دیدهام. نویسندگانی که از تاریخ انتشار آخرین مطلبشان سالها میگذرد و هیچ معلوم نیست که چه شدهاند.
۲
کاش میتوانستم با نوشتن و با وبلاگ نویسی، کاری مفید انجام دهم. میدانم بیهوده است، هیچ اثری نخواهد داشت اما علت ادامه دادن را هم نمیدانم، شاید یک جور خودخواهی باشد، اینکه بخواهم فریاد بزنم، صدایم را بلند کنم، بی آنکه برای خود من سودمند باشد. آخر لعنتی، تو همهاش به دنبال سود و منفعت هستی،اصلا تو را چه کسی میبیند که این همه سفسطه میبافی!
۳
اگر همچون کافکا میتوانستم برای کسی نامه بنویسم، این نیاز درونی که میخواهد با نوشتن ابراز وجود کند را پاسخ میدادم و شاید هیچ گاه قدم به فضای مجازی نمیگذاشتم.
آری گاهی نداشتن هیچ جریان و ماجرای جذاب و پر هیجانی در زندگیام، بدجوری اذیتم میکند و آزارم میدهد، این گونه بیشتر احساس پوچی میکنم، انگار آدمی نباید هیچ روز خوشی در زندگیاش داشته باشد و همیشه میبایست در فراق کسی،رنجی عظیم را تحمل کند، درست شبیه زخمی که رو به بهبودی است اما ما دوست داریم آن را انگشت کنیم و از دردش لذت ببریم.
۴
راستش حرفم این است که بعد هر بار وبلاگ نویسی، آدم احساس میکند که میمیرد. میشود گفت انسان تا زمانی که مینوسید، تا وقتی که میتواند آن دکمهی انتشار را بزند، یعنی زنده است ولی بعدش را خود خدا میداند و بس.
دروغ چرا، دلم میخواهد همیشه حرفی برای گفتن داشته باشم، مطلبی که همه منتظرش باشند و برای انتشار آن ثانیه شماری کنند. آخر چه کسی از شهرت بدش میآید که من هم بدم بیاید!
اما حیف که که در بیشتر مواقع، اگر یک در میلیارد قرار باشد که به واسطهی نوشتن سری در سرها داشته باشیم، این اتفاق یا در زمان پیری میافتد یا بعد مرگ و خیلی کم پیش میآید که انسان در زمان کوتاهی مشهور و معروف شود.
۵
بزرگترین چالش من در مورد وبلاگنویسی و فعالیتم در فضای مجازی، مقابله با احساس پوچی است. همان طور که بالاتر اشاره کردم، وقتی به این فکر میکنم که در این جهان چقدر ناچیز هستم، شدیداً دچار احساس پوچی میشوم و دیگر زندگی برایم بیمعنا میشود.
میشود گفت نوشتن برای من نوعی مبارزه با پوچی است، تلاش برای یافتن مفهومی برای زندگی و ارتباط گرفتن با جهان پیرامونم.
۶
در بیشتر اوقات، دست به دامن کتابها میشوم، آنها انگار مرگ را به تاخیر میاندازند، یعنی در دل سیاهی پوچی، شمعی روشن میشود و کورسویی از امید را نشان میدهند و ایدهها برای وبلاگنویسی، یکی یکی پیدا میشوند.
البته خود پیدا کردن کتابی که بتوانم با خواندش به زندگیام معنایی بدهم، چالش بزرگی است. اما امان از روزی که هیچ چیز نتواند بر پوچیام غلبه کند.
به این فکر میکنم که اگر در نهایت نتوانم بر پوچی و نبود معنا در زندگیام غلبه کنم، چه اتفاقی ممکن است برایم رخ دهد؟ آیا به آن مرحله خواهم رسید که مرگ را بر زندگی ترجیح دهم یا باز کورسویی امید در دلم روشن میشود؟
۷
سرعت پیشرفت در وبلاگ نویسی در این بازه از زمان بسیار کند است. مردم ترجیح میدهند بیشتر محتوایی را نگاه کنند که به صورت فیلم و عکس منتشر میشود. انگار هرچه جلوتر میرویم، بیشتر حوصلهی آدمها کم میشود. درست مثل غذاهای فستفودی که سریع برای خوردن آماده میشوند، یعنی کسی به دنبال سلامت روح و جسم خود نیست، همه انگار عجله دارند، میخواهند در یک رقابت ناخواسته و بیدلیل، پیروز شوند.
۸
باید با این شرایط ساخت، چارهای هم نیست. وقتی آدم به چیزی آلوده شد، سخت میتواند خود را از آن رها کند. نوشتن هم نوعی آلودگی است، به آدم میچسبد و در تمام وجود انسان پیش میرود، ریشه میدواند، رشد میکند، گسترش مییابد، تا جایی که دیگر به هیچ وجه نمیشود از آن خلاص شد.
من بارها خواستهام که خود را نجات بدهم، سرم را کردهام توی شبکههای مجازی، وقتم را تلف کردم، کشتم و بیهوده خرج کردم، آقا نشد که نشد، باز خودم را میان کتابها پیدا کردم، دیدم که دارم دنبال عنوانی میگردم که روح تشنهام را سیراب کنم. دیدم بعد هر بار بحران روحی، نیاز دارم بنویسم و از همه بدتر، میل دارم آن خزعبلاتی که نوشتهام را منتشر کنم.
۹
قسمت غم انگیز ماجرا این است که ما در مجازی مردهایم، درست بعد از آنکه مطلب ما منتشر میشود.
۱۴ تیر ۱۴۰۴