ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

ما خودمان را جا گذاشته ایم




آدرس را گم کرده ایم
ما خودمان را جایی
در میان سیاهی شب
در ساحلی پر از قایق های کاغذی
در میان اشک هایی
که چون مروارید
از چشمان معصوم کودکی سرازیر می شوند
در تولدی دیر هنگام
در تقدیری نا فرجام
در سرنوشتی نانوشته
و در آرزوهایی بر باد رفته
جا گذاشته ایم
و بر جاده ای که فکر می کنیم
به ابدیت
به بهشت
و به خوشبختی راه دارد
پا گذاشته ایم
اما بی خبر از همه چیز
و در نهایت ساده دلی
در باتلاقی از جهل خویش
رو به اعماق نیستی
گیر افتاده ایم
و دل خوش به دستی هستیم
که به سمت ما دراز شود
بلکه شاید
امید را
مانند گلی نوشکفته
بر قلب ما
تقدیم کند
وای از این آرزوهای محال
که هیچ پایانی ندارند...



باز خواب من پرنده شد
از بام خانه ام پرکشید
من بیدار شب های بی ستاره ام
من مانده در زمستانی طولانی ام
لااقل برایم
یک گهواره
یک آغوش
پر از گرمای خورشید باش
برایم سوغات بیاور
از سرزمین نور
یک دل سیر
خوشبختی بیاور
تو که اهل رفاقتی
حداقل کمی برای این دل شکسته ام
کمی محبت
کمی مهر مادرانه باش
عمریست که مثل کبوتری خسته
دور خانه ات می چرخم
لااقل کمی برایم
بر بام خانه ات
آشیانه ای عاشقانه باش
جز تو
در این جهان بی انتها
کسی برایم نمانده است
لااقل برای این عاشق شکسته دل
یک لیلی
یک معشوق دل فریبنده باش....


من تمام شده ام
مثل یک داستان
مثل یک شمع
به پایان رسیده ام
دور ریخته شده ام
و دیگر امید به بازگشتم نیست
مثل پروانه ای
که بر آخرین گل زندگی اش می نشیند
و می میرد
من هم در آخرین نگاهت
سال هاست که جان داده ام
مردم نیز
می اندیشند که زنده ام
اما روحی نمانده بر این میت زنده نما
شعر من تمام شد
عمر من تباه شد
از چه این سرنوشت بر من گذشت
که روزی که می رفتی
جانم را هم با خود
می بردی و بر من که گدای تو بودم
می خندیدی...







29 تیر 1402

علی دادخواه







۲۹
۱۲
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید