
قهوه ام بسیار تلخ است
کسی کنارم نمی شیند
پس دور می شوند
آنقدر دور که دیگر در افق
جز چند لکه ی سیاه
چیزی دیده نمی شود
و من
تنها خود می توانم
از طعمی که جانم را
به زنجیر تباهی می کشاند
لذت ببرم
پس بهتر نیست تو نیز
از من دور شوی؟
بدان که
هیچ نمی خواهم
کام کسی را که دوستش می دارم
تلخ کنم...
کاش جسم خسته ام
هنگام مرگ
به دسته ای پروانه تبدیل می شد
کاش بساط هر گورستانی
هر چه زودتر جمع می شد
این همه قبر، این همه سنگ های حکاکی شده
کاش جای آنها
دشتی از لاله های واژگون می شد
ای محبوبی که از کوی ما مردگان عبور می کنی
کاش لحظه ای نظرت بر پروانه ای جلب می شد
سرنوشت هر گلی، چیده شدن از باغ زندگیست
کاش وصال عاشقان
قبل پژمردگی حاصل می شد...
علی دادخواه
28 آذر 1402