
هیچ کس از شما دلیل غیبت طولانی مدت تان را نخواهد پرسید، اما تصمیم گرفته ام کمی در این مورد توضیح بدهم و باب جدیدی را باز کنم که اگر شد در موردش بیشتر حرف بزنم و آن چه که با گوشت و استخوانم لمس کرده ام را با شما به اشتراک بگذارم.
عصر دوشنبه دهم آبان بود که بعد از انجام چند تست و آزمایش به مبلغی گزاف، دکتر تشخیص داد که افسردگی شدید دارم، چیزی که سال ها از آن اطلاع داشتم ولی این بار به اصرار خواهرم رفتم که هر طور شده درمانش کنم. اما چیزی که اثر افسردگی را تشدید می کند، همراه شدنش با استرس و اضطراب است که شما را تا مرز جنون و فروپاشی پیش می برد و باعث می شود در هر لحظه آرزویی جز یک پایان آرام بر زندگی تان نداشته باشید.
دکترها فقط می توانند تشخیص دهند و دارو تجویز کنند، اما هزاران ابعاد پیچیده ی دیگری از چشم آنها پنهان می ماند که نمی شود به راحتی آن را در معرض دید قرار داد، نمی خواهم کار آنها را زیر سوال ببرم یا اینکه بگویم علم پزشکی نمی تواند هیچ کمکی به درمان بیماران کند، اما چیزی که من حداقل در مورد بیماری افسردگی تجربه کرده ام، چیز دیگری را اثبات می کند، هرچند این فقط یک نظریه است و نه بیشتر.
خوردن چند عدد قرص شاید کمی شدت درد را کم کند اما آیا می تواند تمام آن فرصت ها و کمبود ها را جبران کند؟ می تواند منابع مالی و شغلی که از دست رفته را دوباره احیا کند ؟ دکترها به راحتی درمان های گران قیمت را تجویز می کنند و بیمار بخت برگشته هم فکر می کند که با چند جلسه شوک خفیف، تمام امواج مغزی به حالت اول بر می گردد و وقتی به زندگی ادامه می دهد، تمام مسائل اقتصادی روزمره هم خودبخود حل می شود، اما قیمت نان و گوشت تغییر نکرده و حقوق یک کارگر به اندازه ای نیست که بشود شکم یک خانواده را سیر کند.
در رینگ مبارزه، راند ها همچنان تکرار می شوند، نه من کاملا بر افسردگی، اضطراب و استرس و بیکاری پیروز می شوم و نه آنها می توانند من را از تشک به بیرون پرت کنند و امتیاز بگیرند، این کشاکش بین من و مشکلات انگار تا ابد ادامه دارد و معلوم نیست که پیروز این میدان کدام یک از ما خواهد بود.
با گفتن این حرف ها نه می خواهم جلب توجه کنم و نه به دنبال احساس ترحم هستم، فقط خواستم بگویم هرکس من را از دور می بیند، فکر می کند اوضاع گل و بلبل است و چون من می خندم، زندگی ام سرشار از شادمانی و لذت است، هرچند خودم هم همیشه همین را می خواستم، حال خوب و خنده ای از ته دل، اما حیف که این نعمت ها فقط گاهی در دسترس هستند.
من شخصا از ناله کردن بیزارم، اما درد دل چیز دیگری است، کمی بار را از دوش خالی می کند و به آدم فرصت می دهد تا نفسی تازه کند. پس تصمیم دارم کمی از آنچه که در روزهای سیاهم اتفاق می افتد را در آینده برایتان شرح دهم، قول می دهم بعدش وقتی حالم بهتر بود، حرف های حال خوب کن هم بگویم، همانطور که قبلا هم این کار را بارها انجام داده ام.
بعضی ها دنبال بهانه می گردند که همه چیز را انکار کنند، تن پرور بشوند و دست به هیچ اقدامی هم نمی زنند تا شرایط را بهتر کنند، اما من سعی کرده ام حداقل جزو این گروه نباشم و با همین بضاعت کم، مطالعه و نوشتن را ادامه بدهم، شاید در پس همین کارهای به ظاهر بی اهمیت و غیر پول ساز، فرجی شود، طلوعی اتفاق افتد و جان دوباره ای بگیرم.
17 آبان 1400
علی دادخواه