
دلم یک عصر تابستانی می خواهد
و یک نفر که برایم
سهراب بخواند
آنگاه از هندوانه ی تنهایی ام
برشی به او می دهم
تا گرمای دل انگیز عصرگاهی
با طعم شیرین هندوانه
و آن سرخی لبانش
توهمی زیبا درست کنند
کاش بر می گشتیم به گذشته
همان روزهایی که همه چیز
خوش و خرم بود
و من بدون هیچ دلهره ای
سر بر دامن تو می گذاشتم
و چشمانم را چون کودکی
به آن دو منظومه ی تو می دوختم
و هر لحظه در طلب بوسه ای
تنم چون یک کوه آتشفشان
می سوخت
و تو من را
به آرزویم
می رساندی...
بگذریم
همان سهراب را
با صدای دیگری
از رادیو گوش می دهم
گویی که اینک
کنارم نشسته ای...
۳۰ بهمن ۱۴۰۲
علی دادخواه