
اینکه هر روز یا هر نیمه شب بخواهی چیزی بنویسی قطعا کار آسانی نیست. مطالعه می خواهد، سفر می خواهد، قدم زدن می خواهد و گوشی شنوا برای شنیدن. از همه مهم تر این است که معنی رنج را باید با تمام وجودت بفهمی تا جمله هایت رنگ حقیقت به خود بگیرند.
چه شب هایی که ساعت از نیمه می گذرد و بی خوابی امانم را می برد. آنقدر این پهلو و آن پهلو می شوم و چشمانم را بسته نگه می دارم که خسته می شوم، اما دریغ از اینکه سنگینی خواب به سراغم بیاید و تا بتوانم همچون مرده ای در بستر بیارامم.
در این مواقع فکرها به من هجوم می آورند و خاطرات دوباره جان می گیرند. پس نوشتن می تواند کمک کند تا از دست چیزهای اضافی و رسوب گرفته در ذهنم آزاد شوم. تمرین خوبی است. اگر یک زندانی بودم و می بایست تا پایان عمر در زندان بمانم، حتما بهترین راه برای گذران عمر نوشتن بود.
عشق و تنهایی آزار دهنده هستند. درد دارند بدون اینکه علائمی از خود نشان دهند. همیشه در حال فرار از دست آنها هستم. می خواهم اثبات کنم وجود ندارند. ولی آنها در عمق وجودم ریشه دوانده اند و تمام روحم را تسخیر کرده اند. چه کسی این طلسم را برایم نوشته است؟
عشق و تنهایی انگار یه معنا دارند. در کنار هم راحت قرار می گیرند و یکدیگر را کامل می کنند. اما اگر جدا باشند، شاید اثری خاص بر آدمی داشته باشند. آدم تنها تا قبل از اینکه عاشق شود، می تواند با زندگی بهتر کنار بیاید، چون در وجودش چیزی بیدار نشده است که او را آزار دهد، ولی خدا نکند یک نفر بیاید و انبار باروت عشقش را آتش زند و بورد. دیگر نمی شود حال آن آدم را توصیف کرد، تنهایی اش دو چندان می شود و هر روز و هر لحظه، در عشقی می سوزد.
آری با هر روز نوشتن هم شاید بشود با تنهایی کنار آمد و عشق را فراموش کرد، انگار که هیچ اتفاقی نیافتاده است و همه ی روزها همانند گذشته از پی هم خواهند گذشت.
و همچنین رنج نوشتن را می توان تحمل کرد و آن را به دوش کشید. چون در پس جمله ها حقیقتی نهفته است که هیچ کس جز خودت و اویی که دیگر نیست نخواهد دانست.
7 تیر 1401
علی دادخواه