
باید
آغوشم را
یاد بگیرم
گاهی حتی بودن با دیگران هم
حالم را خوب نمی کند
من در جنگ با بی معنایی لحظه ها
تنها هستم
خودم خودم را بغل می کنم
و به آرامی
می گذارم
همه چیز رسوب کند
بعد از یک خواب شبانه
طوفان تمام خواهد شد...
در تراکم رهگذران
در میان انبوه عابران
در ازدحامی که از کنارت می گذشت
ناگهان چشمهای مضطربم را دیدی
دستم را گرفتی
گفتی بنشین
برایت چای سفارش می دهم
در آن لحظه
زندگی ام را نجات دادی
می رفتم تا خودم را نابود کنم
انگار هنوز نسل فرشته ها بر روی زمین
منقرض نشده است...
اگر می دانستی
حتی سریع تر از
سرعت نور
به سوی مرگ می شتابیم
دیگر برای وصال
بهانه ای نمی تراشیدی
اما حیف که تو هنوز خیلی جوانی
و من در آخرین گام های جوانی
تو اولین نور طلوع نوروزی
و من غروب سرد یک روز زمستانی
آری
جوانی یعنی غفلت
میانسالی یعنی حسرت
و پیری یعنی افسوس
تو هیچ مفهوم از دست دادن ها را نمی دانی
آخر هنوز عمری دراز در پیش رو داری
و این چه دروغ زیباییست
که خود را با آن
می فریبیم...
و عشق چه دیر به سراغم می آید...
گناهت این بود که
محتکر بودی
و وقتی فهمیدی به تو محتاجم
عشقت را
احتکار کردی
حال که دستت رو شده است
حال که همه فهمیده اند
و حال که دیگر دروغ برایت کارآمد نیست
همه چیز را
گردن سرنوشت می اندازی
بی آنکه گناه خود را قبول کنی
همین که بازارت کساد است
برایم کافیست
تنها کالایی که احتکار پذیر نیست
همین عشق است
اما بدان و بترس از روزی که
آه مظلومی چون من
دامنت را بگیرد...
14 مهر 1402
علی دادخواه