
آرزو هایم
مانند شمعی
در تاریک ترین شب زمستان است
که در برف و بوران و سرما
رو به خاموشی می رود
و من شاید
آخرین نفس هایم را
با زمین
تقسیم میکنم
آری این تنها امید من
به بودن است
به یک افسانه
شاید هم رویایی ناتمام
من هنوز هم
روشنایی را
از دور دست ها
می بینم
و بی قرار از تمام سرنوشت
به خود می لرزم
آیا
صبح فردا را
خواهم دید؟
علی دادخواه
دی 98