
کمی زودتر از اینکه ساعت زنگ بخورد، ناگهان خوابی که می دیدم تمام می شود و چشم هایم را باز می کنم، هنوز نیم ساعت مانده تا وقت بیداری، بعد به این فکر می کنم که تا کنون همچین رویایی را ندیده بودم، کسی که انگار برادرم بود با من سخن می گفت و به یکباره حرفش بدون هیچ مقدمه ای تمام شد و بعد سکوت همه جا را فرا گرفت و من می بایست به عالم خود بر می گشتم.
در رخت خواب جابجا می شوم تا بتوانم خودم را برای بلند شدن آماده کنم، صدای پدرم را می شنوم که بیدار شده است و دارد با تلفن صحبت می کند، صبر می کنم تا او کارهایش را انجام دهد، کلمن را از یخ پر می کند و لوازمش را می گذارد داخل ماشین، بعد از اینکه صدای بسته شدن درب حیاط را می شنوم و مطمئن می شوم که او رفته است، بلند می شوم و آبی به صورتم می زنم.
داخل یخچال را نگاه می کنم، شیر نداریم، پس آب را جوش می آورم و یک چای کیسه ای داخل لیوان می گذارم و با مقداری خرما به اتاقم بر می گردم، شروع می کنم به انجام کارهای همیشگی، شکرگزاری، چرخیدن در شبکه های اجتماعی و کمی فکر کردن به روزی که در پیش رو دارم.
هوا گرگ و میش است و هنوز خورشید طلوع نکرده، از صدای موتورسیکلت داخل کوچه می فهمم که پیک، روزنامه امروز را آورده است، میروم و از داخل صندوق پست برش می دارم و نگاهی به تیتر های اصلی می اندازم، همان اخبار تکراری و سیاست مدارهایی که بر سر موضوعی مشکل دارن و انگار این کشمکش بین آنها هیچ وقت نمی خواهد به نتیجه خاصی ختم شود.
همیشه به دنبال خبر خاصی می گردم، لابلای بخش های اجتماعی یا صفحه های دیگر، شاید برای من باشد، این مربوط به سال ها پیش می شود، همان وقت که کسی را گم کرده بودم و بعد دیگر نتوانستم پیدایش کنم، آن وقت ها اینترنت و فضای مجازی به صورت همگانی وجود نداشت و بهترین راه برای اینکه شاید بتوانم ردی از او را پیدا کنم، دنبال کردن روزنامه ها بود.
پس تصمیم گرفتم اشتراکی یک ساله بخرم و هر روز در هوای نیمه روشن صبحگاهی، دنبال مطلبی بگردم که بتواند کمکم کند تا گمشده ام را پیدا کنم، هرچند بعد از مدتی فهمیدم این کار بیهوده است اما این عادت روزنامه خوانی را نتوانستم ترک کنم و با وجود اینکه به راحتی می توانستم با تلفن همراه به تمامی اخبار روز دسترسی داشته باشم، باز هم ترجیح می دادم موتور سوار برایم هر روز، روزنامه صبحگاهی بیاورد.
هر بار که بوی کاغذهایی که به تازگی از دستگاه چاپ بیرون آمده اند را استشمام می کنم، گذشته دوباره برایم مرور می شود. هرچند آخرین لباسی که بر تن داشت را به یاد نمی آورم ولی می دانم بدون هیچ رد و نشانی او را گم کرده بودم و حتما او هم نمی خواسته هیچ یک از خاطراتش را در سرنوشت من جا گذارد.
آخر مرداد 1400
علی دادخواه