
دوست دارم بخوابم
اما خوابم نمی برد
این قرص ها
زورشان
به این موج ها نمی رسد
در سرم هر شب
شورشی برپا می شود
می دانم
من برای خوابیدن
آفریده نشده ام
مثل تمامی شب های بعد رفتنت
من کنار پنجره
به دنبال ستاره ای می گردم
که متعلق به توست
اما آسمان این شهر
زیادی آلوده است
چشمانم خسته می شوند
و هیچ آن را
نمی توان پیدا کرد
انگار ستاره ات هم
مثل خودت
از آسمان این شهر غم زده
رفته است
در سکوت
به تو می اندیشم
هوای سرد پاییز
تنم را می لرزاند
اما این فصل را
به خاطر تو
دوست می دارم
اگر که تو خوابت برده است
شبت بخیر
ولی من بیدار می مانم
چون این بی خوابی را
به خاطر تو
دوست می دارم...
22 شهریور 1402
علی دادخواه