
زمان به عقب بر می گردد، برگ های خشک به درختان می پیوندند و جان دوباره ای می گیرند، سبز، با طراوت و درست مثل نوزادی تازه متولد شده، آماده اند تا دنیا را به زیبایی یک عصر بهاری تجربه کنند.
تو همان جای همیشگی منتظر نشسته ای و نور ملایم خورشید صبح گاهی، صورتت را نوازش می کند. من به گذشته برگشته ام تا تمام آن دوستت دارم هایی را که نگفته ام را به تو تقدیم کنم، بیشتر گوش کنم تا اینکه با حرف زدنم مانع از شنیدن صدای نازنینت شوم.
با شتاب بیشتری به سمت تو گام بر میدارم، حال ارزش ثانیه ها را بیشتر می فهمم و می دانم که هر لحظه که بی تو بگذرد، تباه شده است. تمام وجودم را به سوی تو معطوف می کنم و تمام جهان را در حضورت فراموش خواهم کرد.
تو تعجب می کنی و من لبخند می زنم، می گویم بنواز موسیقی دوستی و عشق را و از هر چه می خواهی با من حرف بزن، من آمده ام تا لحظه ها را جاودان کنم، به عقب بازگشته ام تا شاید بتوانم حال را تغییر دهم و آینده را در کنار تو زندگی کنم.
معلوم نیست وقتی که دیگر در گذشته نباشم، آیا تو را خواهم دید ؟ آیا می توانم یک بار دیگر گونه هایت را بوسه بزنم ؟
8 بهمن 1400
علی دادخواه