
گاهی در تنهایی
به یاد دونفره هایمان
سیگاری دود می کنم
چای می ریزم
و در بالکن خانه
می نشینم روبروی تو
انگار که هنوز هم
همان جای همیشگی
نشسته ای
و موهایت را
باد
به سمت دریا
موج می دهد
غروب است
و باز دارم
در نبود تو
دچار توهم می شوم
و سینه ام
تنگ می شود
از این همه دوری
راستی
چایت را بنوش
تا از دهن
نیفتاده است...
اردیبهشت 99
علی دادخواه
مطالب قبلی :