
می خواستم خاطره ای را یادداشت کنم، اما صدای قطره های باران که به سرعت به شیشه ی پنجره می خورد، حواسم را پرت می کرد و من را به یاد روزی می انداخت که هردویمان خیس شده بودیم و از سرما به خود می لرزیدیم، اما انگار آتشی در دل هایمان برافروخته بود و صورت هایمان لبریز از خنده، راه باران می پیمودیم.
از خواب بیدار شدم، این شاید فقط یک رویا بوده است یا شاید هم بخشی از گذشته، ولی تاریخ دقیق آن را به یاد ندارم.
گاهی فکر می کنم تحت آزمایش قرار گرفته ام و عده ای دانشمند بر روی من مطالعه می کنند و می خواهند بفهمند آیا می شود به فردی که هیچ روز خوبی در زندگی نداشته است ، مقداری خاطره تزریق کرد تا حال او خوب شود ؟
اما نه، من هنوز صدای برخورد باران به شیشه پنجره را می شنوم و فکر می کنم در دنیایی واقعی هستم، ولی باز هم کمی شک دارم که آن روز تو برای من حقیقت داشته ای یا من در خیال خود می اندیشیدم و تصور می کردم تو در کنار من راه می پیمودی و این یک هدیه از جانب خدا بوده است.
چشمانم را می بندم و دیگر چیزی را نمی بینم، سعی می کنم بوی عطر تو را به یاد آورم، رنگ سنجاقی که به موهایت زده بودی، آن چاله ای که وقتی می خندیدی در گونه هایت ایجاد می شد و لباس آن روز که به تن کرده بودی.
هنوز مرددم، آیا تو یک رویا بودی یا واقعیتی فراموش شده در گذشته، تلفن زنگ می خورد، آن طرف صدایی از من می پرسد، آیا امروز هم خواب جدیدی دیده ام ؟
27 اردیبهشت 1400
علی دادخواه
پ ن : این متن صرفا جهت تمرین در نوشتن بود و زیاد جدی نگیرید :))