
شاید یکی از بزرگترین ناراحتی های من این باشد، رنج هایی که می کشم دیده نمی شوند و از طرفی نسبت به رنج کل مردم دنیا مثل یک قطره داخل اقیانوسی بی انتها می ماند و باز هم دیده نمی شوند.
خود این دیده نشدن، رنج جدیدی را ایجاد می کند که به قبلی ها اضافه و بعد از چند مدت، تبدیل به یک بیماری لاعلاج می شود و در ادامه، ماجرای تازه ای را شروع می کند.
دنیا هم یک فیلتر گذاشته است جلوی چشم هایمان تا آن را زیباتر ببینیم، همه جا هم این را به تو می گویند، توی تلویزیون، فضای مجازی، کتاب های موفقیت و انگیزیشی و تو باید همه چیز را زیبا ببینی، وگرنه احتمالا مریض هستی و باید خودت را به روانپزشک معرفی کنی و بعدش هم چند تا آرامبخش قوی.
نمیدانم اصلا چرا اینقدر دارم آسمان را به ریسمان می بافم و نمیتوانم حرف اصلی را بزنم.
باید بپرسم این دیده نشدن تا کی ادامه دارد ؟
البته حالا گیرم که رنج ها دیده شوند، بعدش چه می شود ؟ رنج کمتر خواهد شد؟
برای انسان هایی که خود گرفتار هستند، دیدن رنج دیگران چه فرقی به حال شان خواهد داشت؟
شبیه دیدن یک تصادف در بزرگراه می باشد که لحظه ای حواس را پرت می کند، سرعت را کم و باعث ترافیک سنگین و عصبانیت عده ای دیگر می شود. این همان تماشای یک رنج ناگهانی است، اما از آن عبور خواهیم کرد و دوباره تمام افکار و صحبت های قبلی به ما هجوم می آورند.
من مجبورم گاهی اوقات علی رقم میل باطنی ام، آدم خوبی باشم، آبرو داری کنم، داد و فریاد نزنم، اما می پرسم چرا؟ چون دیگران رنج من را ندیدن، نمی توانند درک کنند و اگر رفتار خارج از عرفی داشته باشم، سریعا مورد قضاوت قرار خواهم گرفت و انگ یک آدم بی آبرو و بی شعور را به من زده و تمام گذشته و سابقه خوبم در ذهن ها دچار تردید خواهد شد.
پس من همیشه با کوله باری از رنج که هر روز سنگین تر هم می شود، باید ادامه بدهم، اما نمیدانم تا کی و تا کجا می توانم آن را با خود بکشانم؟
مطمئن هستم این حرف ها را به هرکسی بگویم، در جوابم خواهد گفت : باید همه چیز را رها کنم و به روزهای بهتری فکر کنم، سخت نگیرم و به زندگی امید داشته باشم، اما این ها باز هم یک توصیه روانشناسی تکراری برای من خواهد بود و همانطور که لبخند می زنم، در ذهنم خواهم گفت، کاش می شد !
5 اسفند 1399
علی دادخواه